سوپر هورنت بیش از دو دهه نماد تداوم و انعطاف پذیری در هوانوردی نظامی آمریکا بود؛ جنگنده ای که نه با تبلیغات، بلکه با کارایی مداومش شناخته می شد. حالا اما نشانه ها واضح اند؛ زنجیره تولید در حال جمع شدن است و تمرکز صنعت دفاعی آمریکا به تدریج به نسل های آینده منتقل می شود. اعلام نورثروپ گرومن درباره تکمیل آخرین قطعات ساختاری، عملا مهر تاییدی بر سرنوشت این پروژه قدیمی اما موفق است.

نورثروپ گرومن اعلام کرده که آخرین مجموعه قطعات سازه ای سوپر هورنت در سال 2025 تکمیل می شود؛ خبری که معنایی جز پایان عملی تولید ندارد. بویینگ پیش تر و در سال 2023 گفته بود که به دلیل ناکامی در جذب مشتریان خارجی، خط تولید را تا اواخر 2025 متوقف خواهد کرد.

با این حال، سفارش 17 فروندی نیروی دریایی آمریکا از نسخه بلاک 3 به ارزش 1٫3 میلیارد دلار، به این پروژه یک نفس دوباره داد. این قرارداد باعث شد تا عمر خط تولید کمی طولانی تر شود، اما حالا با تحویل آخرین سفارش ها، انتظار می رود که پرونده سوپر هورنت در سال 2027 برای همیشه بسته شود.

پایان تولید به معنای بازنشستگی فوری نیست. بویینگ همچنان برنامه ای جدی برای نگه داشتن سوپر هورنت ها در خط مقدم دارد. در قالب برنامه SLM، با قراردادی 930 میلیون دلاری، عمر خدمت 60 فروند از این جنگنده ها از 6000 ساعت به 10 هزار ساعت پرواز افزایش می یابد؛ اقدامی که حضور آن ها را برای سال ها تضمین می کند. از سوی دیگر، قرار است تمام سوپر هورنت های قدیمی نیروی دریایی به استاندارد بلاک 3 ارتقا پیدا کنند تا از نظر اویونیک، بقاپذیری و شبکه محوری هم سطح نیازهای امروز باقی بمانند.

با کمرنگ شدن نقش سوپر هورنت، بویینگ به تدریج نیروی انسانی و ظرفیت تولید خود در مرکز سنت لوییس را به سمت پروژه های دیگر هدایت می کند. تمرکز اصلی حالا روی جنگنده F-15EX Eagle II برای نیروی هوایی، جت آموزشی T-7A Red Hawk، پهپاد سوخت رسان MQ-25 و مهم تر از همه پروژه نسل ششم F/A-XX است؛ جنگنده ای که قرار است جایگزین مستقیم سوپر هورنت های سالخورده شود و آینده ناوهای هواپیمابر را شکل دهد.

شکست در بازارهای بین المللی موضوع تازه ای نبود. کانادا، فنلاند، آلمان و لهستان همگی رقبایی مانند F-35 یا رافال را ترجیح دادند. اما تصمیم هند ضربه ای تعیین کننده بود.

بویینگ روی دهلی نو حساب ویژه ای باز کرده و حتی وعده داده بود در صورت انتخاب سوپر هورنت، خط تولید را تا 2027 فعال نگه دارد و انتقال فناوری گسترده ای انجام دهد. آزمایش های موفق روی سکوهای پرش ناوهای هندی هم امیدها را زنده کرده بود. با این حال، انتخاب نهایی هند به نفع رافال-M فرانسه رقم خورد؛ تصمیمی که عملا آخرین شانس بزرگ صادراتی سوپر هورنت را از بین برد.

سوپر هورنت در دهه 90 میلادی برای پر کردن خلأ بازنشستگی A-6 اینترودر و F-14 تامکت متولد شد و خیلی زود جای خود را باز کرد. این جنگنده به واسطه تطبیق پذیری بالا، از برتری هوایی و شناسایی گرفته تا سوخت رسانی هوایی و حملات دقیق شبانه روزی، در همه نقش ها خوش درخشید. نخستین شکار هوایی آن با ساقط کردن یک سوخو 22 در سوریه ثبت شد و بعدها در عملیات های متعددی حضور پررنگ داشت.