بیش از 43 هزار سال پیش، نئاندرتال ها قرن ها را صرف جمع آوری جمجمه های حیوانات در یک غار کردند؛ اما باستان شناسان نمی دانند دلیل این کار چه بوده است. نئاندرتال ها بارها به این غار بازمی گشتند تا جمجمه های حیوانات شاخ دار را نگه دارند و این موضوع گواه اینست که این سنت فرهنگی در طول زمان منتقل شده است.

نئاندرتال ها به شکل هدفمند جمجمه های حیوانات شاخ دار و دارای شاخچه را در غاری در اسپانیا قرار می دادند، به این معنا که این خویشاوندان منقرض شده ی انسان، بیش از 43 هزار سال پیش دارای رفتارهای فرهنگی پیچیده ای بوده اند.

غار دِس-کوبیرتا در مرکز ایبریا ابتدا سال 2009 کشف شد. سال 2023، پژوهشگران از کشف مجموعه ای عجیب شامل 35 جمجمه ی حیوانات بزرگ در داخل این غار خبر دادند. بیشترِ فک ها یافت نشدند، اما تمام جمجمه ها از گونه های شاخ دار یا دارای شاخک مانند گوزن های استپی و نیاگاوها بودند. بیش از 1400 ابزار سنگی در همان سطح یافت شد که همگی به سبک موستریِ نئاندرتال ها بودند.

لوسیا ویائِسکوسا فرناندز، نویسنده اول مقاله و پژوهشگر دکترای باستان شناسی گفته: در نگاه نخست، این رسوبات نامنظم به نظر می رسیدند. آنچه ابتدا شبیه تجمع بی نظم مواد به نظر می رسید، در واقع یک ثبت واضح از فرآیندهای زمین شناسی و فعالیت های انسانی بود.

غار در طول هزاره ها دچار ریزش های متعدد شده، بنابراین فرناندز و تیمش نقش این اختلالات طبیعی را از فعالیت های نئاندرتال ها جدا کردند. بررسی آن ها نشان داد نئاندرتال ها جمجمه حیوانات را طی دوره های طولانی، به ویژه در دوره های بسیار سرد بین 135 هزار تا 43 هزار سال پیش، جمع آوری می کرده اند.

فرناندز توضیح می دهد: این تمایز در باستان شناسی حیاتی است، زیرا درک رفتار انسانِ گذشته، ابتدا نیازمندِ شناساییِ اینست که کدام بخش از مدارک باستان شناسی توسط انسان ایجاد شده و کدام بخش تحت تأثیر طبیعت شکل گرفته است.

برای پر کردن این خلأ، او و همکارانش محل دقیق تمام یافته های باستان شناسی را بادقت نقشه برداری کردند. سپس توزیع آوارهای ناشی از ریزش سنگ را با توزیع استخوان ها و ابزارهای سنگی مقایسه کردند. روشن شد استخوان ها هدفمند در غار قرار گرفته اند. به عقیده ی فرناندز: این مواد منشأهای متفاوتی داشتند و همزمان توسط یک فرآیند وارد غار نشده بودند.

اگرچه زمان بندی به درستی قابل اندازه گیری نیست و مدت زمانِ دقیق این عمل روشن نیست، تیم پژوهشی نتیجه گرفته که جمجمه ها بارها و در مکان های مشخصی از غار قرار داده شده اند، به این معنا که این عمل شاید در طول نسل ها حفظ شده و مستقیم با نیازهای اقتصادی یا معیشتی مرتبط نبوده است.

دلیل دقیق جمع آوری جمجمه ها توسط نئاندرتال ها روشن نیست، اما انتخاب، نحوه برخورد و قرار دادن جمجمه های حیوانات شاخ دار در غاری که خود در آن زندگی نمی کردند به عقیده فرناندز: توانایی آن ها در انجام رفتارهای فرهنگی را نشان می دهد که مستقیماً با بقاء مرتبط نبودند. این یافته ها در درک ما از جوامع نئاندرتال، به ویژه در زمینه ی انتقال فرهنگی و سنت های مشترک، اهمیت دارد.

لودویک اسلیماک، باستان شناس و نویسنده کتاب نئاندرتال برهنه که در این مطالعه شرکت نداشته، گفته: بیشتر بحث ها پیرامون نمادگرایی نئاندرتال ها بر شواهد ضعیف یا تفسیرهای خوش بینانه متکی است، اما اینجا، نویسندگان با رویکرد محکم تری بررسی کردند که آیا سازمان دهی فضاییِ یافته ها می تواند تنها با فرآیندهای طبیعی توضیح داده شود یا خیر.

اسلیماک افزود: یافته های این مطالعه شواهد جدیدی به بحث نمادگرایی نئاندرتال ها افزود. به جای پرسش اینکه آیا نئاندرتال ها مانند ما نمادین بودند، باید بپرسیم چه نوع رفتارهای معناداری را بر اساس شرایط خودشان توسعه داده اند. این مکان ثابت می کند جهان های معنایی نئاندرتال ها وجود داشته، اما ممکن است ساختاربندی آن بسیار متفاوت از انسان های امروزی باشد.