شاه کبراها درازترین مارهای سمی جهان هستند. حالا تصور کنید در حال سوار شدن به یک قطار در هند، یکی از این مارها را در چند قدمی تان ببینید. گزارش شده که شاه کبرای گهات غربی (Ophiophagus kaalinga) گونه ای آسیب پذیر از کبراها که در گهات غربی هند یافت می شود، در چندین قطار در منطقه گوآ مشاهده شده است.

مطالعه ای جدید، این گزارش ها را دقیق تر بررسی کرده تا ببیند این مارها به کجا می روند و آیا این روش عجیب مهاجرت، آن ها را به زیستگاه های نامناسب می فرستد یا خیر.

پژوهشگران برای بررسی گستره ی جغرافیایی کبرای گهات غربی، رکوردهای نجات کبرا طی 22 سال و گزارش های محلی تأییدشده از 2002 تا 2024 را جمع آوری کردند. آن ها 47 محل جغرافیایی ثبت شده برای O. kaalinga در گوآ یافتند که 18 مورد در شمال گوآ و 29 مورد در جنوب گوآ بود.

از این میان، پنج مورد نزدیک مسیرهای پررفت وآمد راه آهن ثبت شد. پرسش های غیررسمی روشن کرد ساکنان محلی گزارش هایی از برخورد با کبرا در روستاها و مناطق جنگلی ارائه کردند، اما هیچ گزارشی از زمین های کشاورزی یا شالیزارها ارائه نشد.

سال 2017، نویسنده مطالعه، دیکانش پارمار در حال داوطلبی با یک گروه نجات حیوانات بود که تماسی تلفنی درباره یک مار روی قطار دریافت کردند. این حادثه اکنون بخشی از مطالعه شده است. یک نجات دیگر در سال 2019 رخ داد که در یک گزارش روزنامه ای در اوتاراکند منتشر شد. همچنین سال 2023، یک مارگیر از ایالت گجرات از یک کبرای هندی روی پنجره قطار عکس گرفت.

تیم مطالعه می نویسد: با افزایش دسترسی جهانی به گوشی های هوشمند ارزان و شبکه های اجتماعی در سال های اخیر، شمار گزارش های دریافتی از مارها روی قطارها و اطراف آن ها در هند افزایش یافته؛ سه حادثه تنها در یک دوره 30 روزه ثبت شد و بسیاری دیگر در شبکه های اجتماعی منتشر شدند.

آن ها همچنین اشاره می کنند که ترکیبی از طعمه ها مانند سایر مارها و جوندگان ممکن است شاه کبرا را ترغیب کند تا در مکانی نزدیک به زیستگاه طبیعی خود، وارد یک قطار باربری شود.

گزارش ها درباره مارها روی قطار یا اطراف زیرساخت های راه آهن به تیم تحقیق نشان داد که ممکن است مارها تصادفی به زیستگاه های جدید و نامناسب منتقل شوند. تیم مطالعه از مدل سازی توزیع گونه ها با استفاده از داده های آب وهوا، پوشش گیاهی و اثرات انسانی برای پیش بینی توزیع بالقوه مناسب گونه در گوآ استفاده کرد. سپس این زیستگاه های پیش بینی شده را با محل های واقعی نجات مقایسه کردند، با تمرکز بر نمونه های نزدیک راه آهن تا تأثیر زیرساخت انسانی بر پراکندگی گونه بهتر فهمیده شود.

نتایج نشان داد کبرای گهات غربی بیشتر در بخش های داخلی گوآ، دور از مناطق ساحلی و بیشتر در مناطق جنگلی و نزدیک رودخانه ها و نهرها یافت می شود. اما تحلیل آماری نشان داد محل های راه آهن که کبرا در آن ها یافت شده، به طور چشمگیری برای گونه کمتر مناسب بودند. این مناطق همواره خشک ترند و منابع غذایی و پوشش گیاهی شان کمتر است.

پژوهشگران می گویند این مارها به طور تصادفی به زیستگاه های نامناسب منتقل می شوند و ظاهراً این انتقال با قطار اتفاق می افتد.

آن ها توضیح می دهند: یافته های ما نشان دهنده مکانیزمی متفاوت و غیرفعال تر است: راه آهن ها ممکن است نه فقط به عنوان مسیر حرکت فعال، بلکه به عنوان کانال های سرعت بالا عمل کنند. این در تضاد با تأثیرِ معمولِ منفی جاده هاست که اغلب به عنوان موانع یا منابع مرگ و میر مارها عمل می کنند. پتانسیل راه آهن ها برای متصل کردن جمعیت ها در زیستگاه های نامناسب، جنبه ای نو و کمترشناخته شده از تعامل انسان و حیات وحش را نشان می دهد.

روشن است که انتقال این مارها به زیستگاه های نامناسب پیامدهایی برای بقاء گونه ای آسیب پذیر دارد. افزون بر این، حضور آن ها در قطار می تواند تهدیدی هم برای خود مارها و هم برای انسان ها باشد. گزش شاه کبرا می تواند در عرض 15 دقیقه مرگبار باشد. برای جلوگیری از گزش، انسان ها اغلب به کشتن مارها روی می آورند، حتی وقتی اقدامات جایگزین ممکن است.

تیم مطالعه یادآوری می کند که فرضیه انتقال با قطار برپایه شواهد همبستگی و روایی است، نه مشاهده مستقیم حرکت به زیستگاه نامناسب. با این حال، مشاهدات مستقیم از حضور مارها روی قطار انجام شده و کاهش این حوادث می تواند خطر برای انسان و مارها را کم کند. تیم مطالعه بر اهمیت سازمان های نجات مار و نیاز به آموزش عمومی در این زمینه تأکید کرده است.