با درد و اندوهی سترگ در سوگ کشته شدن هزاران تن از هم وطنان مان، بر تداوم کنش گری علمی و مسئولیت مدنی خود به عنوان اجتماع علمی جامعه شناسان تاکید داریم و در راستای آموخته ها و تبیین های جامعه شناختی؛ نکات زیر را اعلام می داریم:

1- روایت سازی یک طرفه از اعتراضات و سرکوب آن با فعالیت های جانبدارانه صدا و سیما، رسانه های کنترل شده در قامت کارخانه تولید روایت رسمی و تکرار برچسب زنی های امنیتی به معترضان؛ نشانگر ناشنیده انگاری یا بی اعتنایی به پیام اساسی تحول جویی جامعه ایران است. این فضاسازی امنیتی و تک صدایانه، به معنای نادیده گرفتن علت های بنیادین بروز اعتراضات و زمینه سازی مجدد برای تکرار اعتراض مردم است.

2- بررسی و تبیین جامعه شناختی چهار ساحت اقتصادی، سیاسی، اجتماعی، و فرهنگی ایران کنونی در بردارنده این پیام است که جبران سرمایه اجتماعی و مشروعیت از کف داده در جامعه با توسل به گفتمان سازی ملی گرایانه دوران هشت سال جنگ ایران و عراق و حتی جنگ دوازده روزه با اسراییل؛ دیگر امکان پذیر نیست. وضعیت کنونی حاصل برون داد سال ها انسداد سیاسی و اقتصادی است که طیف هایی از مردم را برای برون رفت از بن بست کنونی، ناگزیر به سوی یاریگری کشور های خارجی؛ رهنمون ساخته است و این امر اجتماعی بی سابقه را قابل درنگ و بررسی همه جانبه می سازد.

3- تکرار جرم انگاری برای معترضان بازداشت شده و در رأس آنان متخصصان و فعالان حرفه ای صنوف درمانی، حقوقی، رسانه ای، هنری و دانشجویی؛ از مصادیق تضییع حقوق بشر بوده و جامعه را به دوران جدید اعتراضات گسترده تر و عمیق تر، پیش می برد.

4- ابهام در آمار و وضعیت کشته شدگان، مجروحان و بازداشت شدگان؛ مورد پذیرش جامعه مدنی نبوده و یک ایران در انتظار شفافیت وقایع خونبار تاریخ این سرزمین است. وقایعی که هر از چندگاهی بخشی از سرمایه های انسانی ایران را از آن می ستاند و هربار سوگی عظیم بر نهاد جامعه می نشاند که جبران ناپذیر است.

5- ما جامعه شناسان ایران بر این باوریم که به رسمیت شناختن حق سوگواری جمعی، نه تنها یک ضرورت انسانی، بلکه پیش شرطی جامعه شناختی برای جلوگیری از فروپاشی کامل پیوند های اجتماعی است. ممانعت از برگزاری مناسک سوگ و نادیده انگاشتن ابعاد فاجعه، تنها به انباشت ترومای جمعی و تعمیق خشم های فرونهفته می انجامد که در آینده به شکلی مهارناپذیر سر بر خواهد آورد. با این حال، تبیین جامعه شناختی وضعیت کنونی نشان می دهد که جامعه ایران، با وجود تحمل رنجی سترگ، از انفعال و ابژگی به عاملیت و سوژگی تغییر وضعیت داده است. امید ما به آینده ایران، نه یک خوش بینی ساده انگارانه، بلکه ریشه در پویایی همین بلوغ مدنی و اراده معطوف به زندگی دارد؛ اراده ای که در بطن خود، توان بازسازی ساختار های فرسوده و حرکت به سوی حکمرانی مبتنی بر کرامت، عدالت و عقلانیت را پرورانده است. ما همگام با جامعه، چشم انتظار طلوع نظمی هستیم که در آن، حقوق بشر و جان انسان ها فراتر از هر مصلحت سیاسی شمرده شود.

ایران/ 14 بهمن 1404
امضاکنندگان به ترتیب حروف الفبا:
آرش احدی مطلق، میترا احیایی، امیر اراوند، محمدکریم آسایش، جواد اسلام دوست، وحید اسلام زاده، علی اصغر اصغری، مهدیه امیردشتی، حسن امیدوار، محمدرضا ایزد، احمد بخارایی، اردشیر بهرامی، مجتبی ترکارانی، آذر تشکر، انسیه جلالوند، لیلی حاجی آقایی، حمیرا حاجی محمد کاظمی، حسین حجت پناه، اسماعیل حسام مقدم، حسن حسن زاده، الهام حسینقلی زاده، عبدالعلی حسینیون، شبنم خان مصدق، گیتی خزاعی، سیدمجید خلیلی امین، صالحیه دردکشان، نازنین دلنواز، محترم رحمانی، نرگس رحمانی، امیر روشن پور، محسن زمانی، زهره سروش فر، سمیه سعیدی، مهدی سلیمانیه، علی سمیعی، عالیه شکربیگی، شاهین شکوهی، علی شفقی، سیدهاشم صاحب داد، نعمت الله فاضلی، مقصود فراستخواه، وحید صدر فضلایی، حسن صارمی، مینا صالحی، مهران صولتی، فردین طهماسبی، طنین عصفوری، جواد عظیمی، فاطمه علمدار، مهناز علیزاده، عادله فخری، شوکت قربانی، مرتضی قلبی، حسین کبیر، مریم کرمی، لیلا کریمی، محسن کلهرنیا، امین کنزی، محسن گل کار، پوریا گل محمدی، سعید معیدفر، علی ملک پور، فاطمه موسوی ویایه، وحید مهاجری، بیدا میرحسینی، خلیل میرزایی، فاطمه میرمقتدایی، مهرداد ناظری، الهام نظری، فریبا نظری، فهیمه نظری، علی نوری، حمیدرضا نوری فرد، فاطمه نیکویی، محبوبه سادات هدی، حسین یاقوتی، نصرت یوسفی.