محمدرضا عشوری، دانشجوی دکتری تاریخ و مدیر گروه جنبش های اسلامگرا در پژوهشکده مطالعات استراتژیک خاورمیانه، در کانال تلگرامی خود نوشت: میانجیگری عمان در مذاکرات غیرمستقیم ایران و آمریکا، دارای الگوی خاصی است که آن را از سایر بازیگران متمایز می کند.

1. عمان کم ادعاست. برخلاف برخی کشورها، نه به دنبال اعلام نقش رسمی است، نه مذاکرات را به ابزار پرستیژ سیاسی تبدیل می کند. این پنهان کاری آگاهانه، هزینه سیاسی گفتگو را برای تهران و واشنگتن کاهش می دهد.

2. عمان، میانجیِ بدون دستورکار رقابتی است. مسقط نه به دنبال امتیازگیری راهبردی است، نه این مذاکرات را بخشی از رقابت منطقه ای می بیند. هدف اصلی، ثبات پیرامونی و جلوگیری از تشدید بحران است، نه حل منازعه .

3. عمان، میانجی کانال محور است، نه توافق محور. کار اصلی اش این نیست که صلح بسازد، کار اصلی اش این است که کانال ها بسته نشوند. وقتی همه راه ها قفل می شود، مسقط معمولا آخرین دری است که هنوز باز مانده.

به همین دلیل است که عمان نه وقتی بحران حل می شود، بلکه دقیقاً وقتی همه چیز در بن بست است، به صحنه می آید. به بیان ساده تر:

عمان انتخاب نمی شود چون ضرورتا بحران را حل می کند، بلکه عمان میانجی می شود چون انگیزه ها و ظرفیت هایی دارد که اجازه ندهد بحران غیرقابل مدیریت شود.