دنیس سیترونوویچ، عضو اندیشکده آمریکایی شورای آتلانتیک طی متنی به تحلیل نکاتی از نتیجه مذاکرات امروز عراقچی و ویتکاف پرداخت.

این عضو اندیشکده آمریکایی شورای آتلانتیک در صفحه توییتر خود نوشت:

با رعایت احتیاط لازم، وضعیت کنونی گفت وگوهای ایران و آمریکا را می توان به شکل زیر ارزیابی کرد:

الف) از همان ابتدا روشن بود که تنها نتیجه ای که همه طرف ها — به ویژه میانجی ها — مصمم بودند از آن جلوگیری کنند، فروپاشی مذاکرات بود. در این زمینه موفق شدند. مذاکرات ادامه خواهد یافت.

ب) محتوای مذاکرات همچنان روشن نیست. به نظر می رسد ایران با مواضع همیشگی و سخت گیرانه خود درباره برنامه موشکی و نیروهای نیابتی منطقه ای وارد گفت وگوها شده است. اما در پرونده هسته ای، نشانه هایی وجود دارد که تهران ممکن است عناصری را مطرح کرده باشد که امکان تداوم گفت وگو را فراهم کند، هرچند همچنان بر موضع اصولی خود مبنی بر خودداری از توقف کامل غنی سازی پای می فشارد.

ج) اظهارات علنی مقام های ذی ربط باید با احتیاط تلقی شود. پس از دیدارهای قبلی ویتکاف عراقچی نیز اعلام های خوش بینانه مشابهی مطرح شد، اما اندکی بعد با اقدام نظامی اسراییل تحت الشعاع قرار گرفت؛ بنابراین اعلام پیشرفت به تنهایی شاخص قابل اتکایی برای تشخیص مسیر آینده نیست.

د) برخلاف دوره پیش از حمله، اکنون عامل زمان به مراتب حیاتی تر شده است. بعید است طرف ها اجازه دهند مذاکرات به طور نامحدود ادامه یابد. افزون بر این، اگر واقعاً اراده ای برای پیشبرد گفت وگوها وجود داشته باشد، بعید است قالب فعلی — که عمدتاً متکی بر مذاکرات غیرمستقیم است — بتواند برای مدت طولانی تری حفظ شود.

جمع بندی: مذاکرات فرو نپاشیده و به نظر می رسد با جدیت انجام شده است؛ امری که نشان دهنده علاقه مشترک طرف ها به جلوگیری از تشدید تنش است. با این حال، هیچ گشایش روشنی رخ نداده — به ویژه در موضوعاتی فراتر از پرونده هسته ای، جایی که به نظر می رسد ایران تمایل اندکی به ورود به بحث دارد. ممکن است در خودِ مسئله هسته ای، روزنه هایی ایجاد شده باشد که زمینه گفت وگوهای عمیق تر را فراهم کند. اما همان طور که از ابتدا پیش بینی می شد، هر تصمیم واقعاً سرنوشت ساز در نهایت باید در واشینگتن گرفته شود.

در این مرحله، همچنان دشوار است ارزیابی شود مذاکرات به کدام سمت می رود، یا اینکه آیا صرفِ ترس از جنگ برای جلوگیری از یک بحران گسترده تر — دست کم فعلاً — کافی خواهد بود یا نه.

یک آزمون کلیدی برای سنجش پیشرفت واقعی، واکنش کسانی خواهد بود که طرفدار اقدام نظامی اند، پس از آنکه کوشنر و ویتکاف آنان را در جریان نتایج مذاکرات قرار دهند. میزان فوریت واکنش آن ها — یا نبود آن — شاخص بسیار قابل اعتمادتری از مسیر مذاکرات خواهد بود تا بیانیه های عمومی یا گزارش های دیپلماتیک.