شاهپور محمدی در اعتماد نوشت: این روزها در هر جمع و محفلی حضور پیدا می کنیم، صحبت از مذاکرات یا احتمال وقوع جنگ با امریکاست و همین بحث ها، تشویش و نگرانی را بین مردم افزایش می دهد. حال این وسط، عده ای نیز در مناصب مختلف مدیریتی کشور دیده می شوند که بدون اینکه اطلاعات و دانش سیاسی دقیقی درباره جنگ و مختصات مذاکرات فیمابین کشورها داشته باشند، با اظهارنظرهای سطحی، ناشیانه و نسنجیده، به این نگرانی ها دامن می زنند.

سوالی که ایجاد می شود اینکه چرا در کشور ما قوانین و دستورالعمل های بازدارنده ای وجود ندارد که اگر کسی یا کسانی، در هر جایگاه اجتماعی بخواهند حرف هایی بزنند که موجبات تخریب ذهنی و تشدید نگرانی را در جامعه فراهم آورد، مشمول چنین قوانینی شوند؟ اگر هم قانونگذار چنین مواردی را مشخص کرده، چرا به افراد و صاحب منصبان کشور تفهیم نمی شود که اگر حریم خود را در اظهارنظرها و طرح دیدگاه ها، مخصوصا در شرایط بحرانی و خاص کشور رعایت نکنند، مشمول چنین جرایم خاصی خواهند شد.

اخیرا دیده شد که با داغ شدن اخبار جنگ و لشکرکشی امریکا در خلیج فارس، عده ای از اصرار بر اعدام مقامات سیاسی کشور گرفته تا کوبیدن بر طبل جنگ از طرف ایران دم می زنند، بدون توجه به اینکه با چنین حرف هایی روح و روان جامعه را مورد خدشه قرار می دهند. اگر قرار باشد در شرایط حساس کشور، هر کسی هر حرفی را از تریبون های رسمی و غیررسمی کشور بزند و فکر و ذهن مردم را به هم بریزد و از جنگ و اعدام سخن بگوید، بدون اینکه مورد بازخواست قرار بگیرد، آیا چنین رفتارهای غیرفرهنگی را مردم و جامعه خواهند پذیرفت؟

آیا در چنین وضعیتی، مردم خواهند توانست به آن اتحاد و انسجام و یکپارچگی که لازمه شرایط بحرانی جامعه است، اندیشه کنند؟ آیا زمان آن نیست که حداقل هشدارهای قانونی لازم در این زمینه ها از طریق مراجع قانونی ذی ربط، به آحاد جامعه، خاصه صاحب منصبان کشور داده شود تا در این زمینه ها خویشتنداری کنند؟

افرادی که به راحتی در مورد مقامات سیاسی کشورمان، در رسانه ها حکم اعدام صادر می کنند یا به راحتی بر آتش جنگ می دمند، حواسشان نیست که با حرف های گزنده خود، چگونه روح و روان مردم و جامعه را مورد آزار و هجمه قرار می دهند.

این عده هنوز نمی دانند که جامعه در هر شرایطی نیازمند آرامش است و مراکز ذی ربط قانونی، در مقابل این گونه رفتارها، نباید سکوت اختیار کنند.

اگر هم خلأ قانونی در این زمینه ها وجود دارد، مجلس شورای اسلامی به عنوان مرکز قانونگذاری کشور می تواند به این موضوع مهم ورود کرده و قوانینی را تصویب کند که صاحب منصبان جامعه در هر سطحی و با هر نوع نگرشی، مخصوصا در شرایط بحرانی جامعه، اجازه شمشیرکشی سیاسی و برهم زدن نظم و جو روانی جامعه را نداشته باشند!

کسی که در شرایط حاد سیاسی جامعه، نحوه حرف زدن خود را نمی داند، نباید اجازه داشته باشد که به راحتی هر حرفی را بزند.

برای کسانی که دانسته یا ندانسته با تندروی های خود نظم جامعه را به هم می زنند باید تدابیر قانونی لازم اندیشیده شود.

در مورد اتفاقات صورت گرفته اخیر در رسانه ملی نیز باید به همین منوال عمل شود.

از مدیران شبکه ها گرفته تا تهیه کنندگان و برنامه سازان تلویزیون باید توجیه شوند که در صورت ساخت و تولید برنامه هایی که در شرایط خاص و حاد جامعه، احساسات عامه مردم را جریحه دار کند، با قوانین سفت و سختی مواجه خواهند بود تا احدی به خود اجازه ندهد به راحتی با روح و روان و احساسات مردم بازی کند.

مایه تاسف است رسانه ای که در شرایط بحرانی کشور، باید آرامش را به جامعه تزریق کرده و تسکین دهنده آلام و دردها و رنج های مردم باشد، هنوز اشراف کامل به وظایف فرهنگی و رسانه ای خود را ندارد!

اگر قوانین بازدارنده و قاطعی در مورد جریحه دار ساختن روح و روان مردم، چه از طرف تریبون نمایندگان مجلس و چه از طریق رسانه ملی و چه افراد مختلف در هر شغل و منصبی وجود ندارد، هم اکنون وقت آن است کمیسیون های قضایی و فرهنگی مجلس به این موضوع مهم ورود کنند تا با تصویب قوانین لازم، هیچ فرد و نهادی اجازه رفتارهای هنجارشکنانه در جامعه را نداشته باشند.

نمایندگان مجلس شورای اسلامی موظفند اگر خلأ قانونی در این زمینه ها وجود دارد، آن را برطرف کنند.