فرارو- تعداد صاحب خانه های ساکن مناطق شهری کمتر از 70 درصد تخمین زده می شود. روستاییان نیز اغلب در املاک خود زندگی می کنند و اجاره نشین نیستند.

به گزارش فرارو؛ آمارهای بازار مسکن از نگاه مرکز آمار ایران به سه گروه صاحبخانه ، مستاجر و سایر مربوط می شود. سایر همان خانواده هایی است که نه مالکند و نه اجاره نشین. مثل سکونت رایگان در خانه اقوام، خانه های سازمانی یا واحدهایی با وضعیت مالکیت نامشخص. در مواردی هم این سهم به اتباع غیرمجازی بازمی گردد که اثر اقتصادی آنان در معادلات رسمی کشور محاسبه نمی شود.

در سال 1398 حدود 67.06 درصد از خانوارهای شهری مالک محل سکونت خود بودند. این سهم در سال 1399 به 68.44 درصد تغییر کرد و در سال های بعد نیز با شیبی ملایم ادامه پیدا کرد؛ به طوری که سهم صاحبخانه های شهری در سال 1400 به 68.34 درصد و در سال 1401 به 68.07 درصد رسید. در سال های 1402 و 1403 نیز این رقم به ترتیب 68.94 و 69.19 درصد ثبت شد. یعنی سهم مالکیت شهرنشینان در فاصله شش سال اندکی افزایش پیدا کرده است.

سهم اجاره نشینی هم در این بازه بین 22 تا 24 درصد برآورد شده است. مثلا اجاره نشینان شهری در سال 1398 حدود 24.12 درصد بودند و در سال 1403 به 23.14 درصد رسیدند. در کنار این دو گروه شهری، سهم سایر نیز از 8.82 درصد سال 1398 به 7.67 درصد در سال 1403 کاهش پیدا کرد.

هرچند الگوی مالکیت مسکن در مناطق روستایی کمی متفاوت است و افراد بیشتری صاحب خانه خود هستند. در سال 1398 حدود 86.66 درصد روستاییان مالک مسکن خود بودند. این رقم در سال 1399 کمی کاهش یافت و به 86.42 درصد رسید اما در سال های بعدی روند افزایشی پیدا کرد. سهم مالکیت روستایی در سال 1400 به 87.06 درصد و در سال 1401 به 88.63 درصد رسید. سهم مالکیت در سال 1402 برابر با 88.99 درصد و در سال 1403 هم تا 89.28 درصد افزایش یافت.

سهم اجاره نشینی روستایی در این دوره نسبتا ثابت مانده و از 4.51 درصد در 1398 به 4.17 درصد در 1403 کاهش یافته است. هم زمان سهم سایر هم در روستاها از 8.82 درصد سال 1398 به 6.55 درصد در سال 1403 کاهش پیدا کرد.

این آمار نشان می دهد که مالکیت مسکن در هر دو بخش شهری و روستایی روند افزایشی داشته. سهم اجاره نشینی در شهرها تقریبا ثابت مانده و در روستاها نیز کاهش جزیی داشته است. سهم خانوارهای سایر هم در هر دو منطقه کاهش یافته است.