در حالی که بیماران مبتلا به دیابت برای کنترل مستمر بیماری خود به ابزارهای دقیق پایش قند خون وابسته اند، تداوم ابهام در روند تخصیص ارز به سنسورهای پایش مداوم قند خون (CGM) نگرانی هایی جدی در میان بیماران، خانواده ها و فعالان حوزه سلامت ایجاد کرده است. انجمن دیابت گابریک با اشاره به این وضعیت هشدار داده است که استمرار شرایط فعلی، علاوه بر افزایش قیمت سنسورها، می تواند امنیت درمانی بیماران دیابتی را تحت تأثیر قرار داده و دسترسی پایدار به این تجهیزات حیاتی را با چالش مواجه کند.

به گفته این انجمن، عدم تخصیص ارز تنها یک مسئله اقتصادی نیست؛ بلکه می تواند پیامدهای مستقیم درمانی و روانی برای بیماران و خانواده های آنان به همراه داشته باشد. همچنین این وضعیت، تمامی شرکت های فعال در حوزه واردات و تأمین تجهیزات دیابت را نیز تحت تأثیر قرار داده و خطر اختلال در زنجیره تأمین را افزایش داده است.

دکتر استقامتی، رییس هیئت مدیره انجمن دیابت گابریک، با اشاره به اهمیت سنسورهای پایش قند خون در مدیریت بیماری دیابت گفت:

سنسورهای دیابت و دیگر ملزومات کنترل قند خون، ابزارهای جانبی یا انتخابی محسوب نمی شوند. در راهنماهای علمی معتبر دنیا استفاده از این تجهیزات توصیه شده و شواهد علمی بر ضرورت آن تأکید دارد. برای بسیاری از بیماران، به ویژه کودکان مبتلا به دیابت نوع یک، این ابزارها بخشی از مراقبت روزانه هستند. وقتی تخصیص ارز پایدار نباشد، زنجیره تأمین دچار اختلال می شود و هزینه ها افزایش پیدا می کند؛ موضوعی که خانواده ها را با نگرانی دائمی روبه رو کرده است.

به گفته وی، نگرانی اصلی خانواده ها فقط افزایش قیمت نیست، بلکه نبود اطمینان نسبت به استمرار دسترسی به این تجهیزات است؛ مسئله ای که در بیماری مزمنی مانند دیابت نمی توان آن را به تعویق انداخت.

رییس هیئت مدیره انجمن دیابت گابریک با تأکید بر اهمیت پایش مستمر قند خون افزود:

خانواده هایی که کودک مبتلا به دیابت دارند، عملاً به صورت شبانه روزی وضعیت قند خون را کنترل می کنند. کاهش دسترسی به سنسورها به دلیل مشکلات ارزی می تواند کنترل بیماری را دشوار کرده و خطراتی مانند افت یا افزایش ناگهانی قند خون، بی هوشی، تشنج و سایر عوارض جدی را افزایش دهد.

او این موضوع را یک نگرانی واقعی برای بیماران و خانواده ها دانست؛ نگرانی ای که علاوه بر پیامدهای درمانی، فشار روانی قابل توجهی نیز ایجاد می کند.

انجمن دیابت گابریک اعلام کرده است افزایش قیمت ناشی از عدم تخصیص ارز با نرخ قبلی و نبود چشم انداز مشخص برای تأمین ارز، برخی خانواده ها را ناچار کرده مصرف سنسور را محدود کنند یا حتی از آن صرف نظر کنند. تصمیمی که اغلب از سر اجبار اقتصادی گرفته می شود، اما می تواند پیامدهای درمانی کوتاه مدت و بلندمدت به همراه داشته باشد.

دکتر استقامتی در این باره گفت:

عدم تأمین پایدار سنسورهای دیابت با قیمت منطقی، در نهایت کیفیت زندگی بیماران را کاهش می دهد و هزینه های بسیار بیشتری را در آینده به خانواده ها و نظام سلامت تحمیل خواهد کرد.

انجمن دیابت گابریک با تأکید بر مسئولیت سیاست گذاران حوزه سلامت اعلام کرده انتظار می رود سازوکار تخصیص ارز پایدار و قابل اتکا برای سنسورهای دیابت و سایر ملزومات کنترل بیماری در کوتاه ترین زمان ممکن اجرایی شود. به گفته این انجمن، این تجهیزات باید در ردیف کالاهای ضروری حوزه سلامت قرار گیرند تا بیماران از تبعات مستقیم نوسانات ارزی در امان بمانند.

در پایان، انجمن دیابت گابریک ضمن ابراز نگرانی نسبت به ادامه روند فعلی تأکید کرده است بلاتکلیفی در تخصیص ارز برای سنسورهای دیابت می تواند به تدریج به یک بحران پنهان اما جدی برای جامعه دیابت تبدیل شود؛ بحرانی که علاوه بر فشار اقتصادی، پیامدهای جسمی و روانی قابل توجهی برای بیماران و خانواده های آنان به همراه خواهد داشت.