فرارو- فیلم سینمایی صراط اولین بار در جشنواره کن 2025 اکران شد، اثری در مورد زندگی و نابودی دنیا. این فیلم هم تجربه بصری جذابی ارائه می دهد و هم تصویری نزدیک از پایان دنیا نشان می دهد.

این فیلم نه هشدار می دهد نه قصد دارد نگاه انسان ها به جهان را تغییر دهد، بلکه مخاطب را به جهانی می برد که نظمش فرو ریخته و حال باید راهی جدید برای زندگی پیدا کنند.

داستان فیلم با جست و جوی لوییس و پسرش برای یافتن دخترشان مار آغاز می شود. آن ها در محوطه یک مهمانی بزرگ عکس دختر را به همه نشان می دهند تا ردی پیدا کنند دختری که به سراغ فرهنگی ناشناخته رفته و گم شدنش مساله ای شده تا پدر در راهی قدم بگذراد که کاملا نا آشناست. سفری دور و دراز را شروع می کنند که همه چیز را تحت تاثیر قرار می دهند. در واقع این جست و جو بهانه ای برای عبور از موقعیت های مختلف از مهمانی گرفته تا مواجهه با سربازان مسلح. مدام وضعیت افراد تغییر پیدا می کنند.

فیلم آگاهانه از دیالوگ فاصله می گیرد، نزدیک به 15 دقیقه نخست فیلم بدون کلام می گذرد، در این سکوت جهانی را نشان می دهد که برای رهایی از مشکلات به موسیقی پناه می برند. پناهی شکننده که خیلی زود از بین می رود. گاه فضا شبیه یک معماست که لوییس و همراهانش باید پیدا کنند. گاهی شبیه فیلم های آخرالزمانی که افراد برای بقا می جنگند.

در حقیقت همین فضای آخرالزمانی که صراط را از سایر آثار متمایز می کند. گزارش های خبری پراکنده از آغاز جنگ جهانی سوم خبر می دهند. با این حال فیلم روی این فاجعه تمرکز نمی کند. انگار پایان دنیا از خیلی وقت پیش تبدیل شده و حالا تبدیل به امری روزمره در زندگی انسان ها شده است. در این دوران افراد با موسیقی و تکنولوژی خود را از هراس جمعی دور می کنند. هراسی برآمده از فروپاشی.

این فیلم از فضای بصری بیابان بیشترین بهره را برده، ثبت تصاویر افراد و خودروها به خوبی مخاطب را در عظمت محیط غرق می کند. همچنین تلاش می کند جهانی را خلق کند تا جایگزین دنیای در حال فروپاشی شود. ورود کاروانی از خودروهای نظامی و تهدید علیه انسان ها همراه با اخبار متفاوت و گوناگون بر واقعیت جهان متزلزل تاکید می کند.

فیلم صراط به جای ارائه پیام های کلیشه ای مخاطب را باتجربه ای خاص روبرو می کند تجربه ای که در آن ترس، شادی، ناامنی، اسارت و آزادی در کنار هم قرار می گیرند. در نهایت فیلم سینمایی صراط تصویری متفاوت از دنیایی که پایان می رسد به مخاطب نشان می دهد. پایانی که خیلی از ما دور نیست.