فرارو- بازگشت مشترک مت دیمون و بن افلک در فیلم The Rip نه تنها یک نوستالژی هالیوودی، بلکه نمونه ای جدی از یک فیلم هیجان انگیز جنایی خوش ساخت است که جای خالی آن روی پرده سینما احساس می شود.

به نقل از ورایتی، مت دیمون و بن افللک، این که دو ستاره طراز اول هالیوود، فیلم سرقتی 100 میلیون دلاری خود را به نتفلیکس سپرده اند، بیش از هر چیز نشانه ای روشن از تغییر زمانه است. The Rip بدون اکران سینمایی گسترده، مستقیماً راهی پلتفرم استریم شده؛ آن هم در حالی که با یک فیلم هیجان انگیز جنایی هوشمند، پرجزییات و کاملاً سینمایی طرف هستیم؛ فیلمی که از بسیاری از تولیدات اختصاصی نتفلیکس یک سر و گردن بالاتر است و به راحتی می توانست روی پرده بزرگ سینما بدرخشد.

در The Rip ، هم قهرمانان و هم ضدقهرمانان برای اداره پلیس میامی-دید کار می کنند. این فیلم، بن افلک و مت دیمون را در قالب ژانر تریلر تاریک و بی اعتمادانه دوباره کنار هم قرار می دهد؛ اثری که از نظر کیفیت و حال وهوا، به طرز قابل توجهی یادآور دو فیلم مهمی است که این دو بازیگر اوایل قرن جدید برای کمپانی برادران وارنر ساختند: The Departed و The Town . همانند آن آثار جنایی پرزرق وبرق، The Rip هم ذاتاً فیلمی است که جای آن روی پرده سینماست و این که تنها در قالب استریم دیده می شود، بار دیگر این انتقاد را تقویت می کند که نتفلیکس، برخلاف ادعاهایش، علاقه ای جدی به تجربه سینمایی در سالن ها ندارد.

داستان فیلم در جنوب فلوریدا می گذرد؛ جایی که کارتل های کلمبیایی مشغول فعالیت هستند. اما برخلاف انتظار، آن ها بدترین تهدید فیلم نیستند. در این تریلر پرسشگرانه درباره قدرت و فساد، بیشترین تنش از درون خود سیستم پلیس نشأت می گیرد؛ جایی که مأموران فاسد نقشه می کشند تا بیش از 20 میلیون دلار پول کثیف را بالا بکشند، البته اگر بتوانند محل اختفای آن را پیدا کنند. ستوان دین دومارس با بازی مت دیمون، حدس های نسبتاً دقیقی در این باره دارد، هرچند وسعت واقعی این پول حتی او را هم غافلگیر می کند.

The Rip بازآفرینی ای به شدت داستان پردازی شده از بزرگ ترین کشف پول نقد در تاریخ این اداره پلیس است. فیلم با صحنه ای تکان دهنده آغاز می شود: اعدام جکی ولز، کاپیتان خوش نام پلیس (با بازی لینا اسکُو)، در کنار اسکله، به دست دو فرد نقاب دار. از همین نقطه، روایت وارد بازی پرتنش موش و گربه می شود؛ جایی که دومارس، مورد اعتمادترین افسر جکی، تیمش را به خانه ای بی نام ونشان در انتهای یک بن بست آرام حومه شهر هدایت می کند.

وقتی زن جوانی کلمبیایی به نام دسی (با بازی ساشا کایه) در را باز می کند، دومارس تقریباً مطمئن است که به مقصد درست رسیده اند. این اطمینان زمانی به یقین تبدیل می شود که در اتاق زیرشیروانیِ تازه مرمت شده، اتاقکی مخفی پیدا می کنند؛ جایی که بشکه به بشکه اسکناس های صد دلاری به طرزی منظم انبار شده است. طبق مقررات پلیس فلوریدا، هر میزان پول نقد توقیف شده باید در همان محل شمارش شود؛ قانونی که در این مورد خاص، دومارس و تیمش را به هدفی آسان برای هر فرد یا گروه دیگری با نیت تصاحب این پول تبدیل می کند.

فیلمنامه کارنهان خیلی زود این احتمال را مطرح می کند که جکی ولز به دست پلیس های فاسد به قتل رسیده است. همین فرضیه، کل موقعیت پنج افسر گیر افتاده در انتهای خیابانی که به نظر می رسد کارتل بر تمام خانه هایش نفوذ دارد را به معمایی بسته و نفس گیر تبدیل می کند. The Rip آشکارا فیلمی پرهزینه است، اما با این حال، نزدیک به نیمی از آن در یک لوکیشن واحد می گذرد: خانه ای فرسوده که دسی از مادربزرگش به ارث برده است.

با وجود آن که ورود تیم پلیس به خانه در روشنایی روز اتفاق می افتد، کارنهان و فیلم بردارش خوانمی آزپیروز فیلم را چنان تصویرپردازی می کنند که گویی در حال ساخت نسخه ای تازه از Heat هستند. ظاهر بصری فیلم براق، نرم و تقریباً تک رنگ است و از همان نسبت تصویر فوق عریض استفاده می کند که مایکل مان در شاهکار جنایی مدرنش به کار برده بود. آفتاب فلوریدا تقریباً غایب است؛ آسمان خاکستری و دلگیر، فضای بیرونی را تهدیدآمیز جلوه می دهد و موسیقی پرضرب کلینتون شورتر این حس فشار و تعلیق را تشدید می کند.

در فضای داخلی خانه، نور حتی کمتر است. با فرارسیدن شب، شخصیت ها در تاریکی حرکت می کنند. حس مردانگی و رقابت در این بازی پرریسک به شدت ملموس است؛ ریش های انبوه، چهره نیمی از بازیگران، از جمله دیمون، افلک و کایل چندلر را پنهان کرده و به ابهام شخصیت ها دامن می زند. شلیک گلوله ها چون جرقه های جوشکاری تاریکی را می شکافد و چراغ های خیابان، همچون تیغی از نور، سیاهی را می درند؛ تصاویری که همگی جاه طلبی سینمایی فیلم را برجسته می کنند.

پیش تر بسیار گفته شده که The Rip از قواعد نانوشته نتفلیکس برای تماشای حواس پرت کن فاصله می گیرد؛ همان الگویی که داستان باید بارها تکرار شود تا مخاطبِ نیمه حواس جمع آن را دنبال کند. اما حتی تماشاگرانی که با تمرکز کامل فیلم را می بینند، ممکن است در توضیح تمام پیچش ها و خیانت های دوطرفه ای که کارنهان در این تریلر دو ساعته جا داده، دچار سردرگمی شوند. شاید به همین دلیل است که نتفلیکس مقاله ای با عنوان پایان The Rip توضیح داده شد: خائن کیست و پول چه می شود؟ منتشر کرده است.

مظنونان اصلی کم نیستند: خود دومارس، شریک تندخو و عصبی اش کارآگاه جی.دی. برن (بن افلک)، و دیگر افسران تیم؛ رو (استیون ین)، سالازار (کاتالینا ساندینو مورنو) و باپتیست (با بازی تیانا تیلور، نامزد اسکار). نگاهی به این ترکیب بازیگران کافی است تا بفهمیم چرا حدس زدن نقش منفی ها آسان نیست. این گروه بازیگری در سطحی فراتر از معمول قرار دارد و نتفلیکس با این انتخاب، از همان ابتدای سال معیار بالایی برای خود تعیین کرده است.

پیچیدگی روایت، پرسش های متعدد (پلیس هایی که ناگهان از راه می رسند چه نقشی دارند؟ چه کسی خانه را به رگبار می بندد؟ چرا دومارس هیچ یک از اعضای کارتل را بازداشت نمی کند؟) و شیوه استادانه کنار هم قرار دادن قطعات پازل، The Rip را به فیلمی تبدیل کرده که ارزش تماشای دوباره را دارد. در بازبینی دوم، فیلم حتی رضایت بخش تر هم می شود. تدوین کوین هِیل مدام میان چهره های اعضای تیم جابه جا می شود و واکنش آن ها به بحران های پیش بینی نشده را نشان می دهد؛ واکنش هایی که وقتی انگیزه های پنهان هر شخصیت را می دانید، معنای عمیق تری پیدا می کنند.

در گفت وگویی که در گاراژ شکل می گیرد، اشاره می شود که پلیس های The Rip سالانه حدود 80 هزار دلار درآمد دارند؛ آن هم در حالی که جان خود را برای توقیف پول هایی به خطر می اندازند که از فروش مواد مخدر و جرایم سنگین به دست آمده است. در یکی از صحنه ها، باپتیست دسته ای نه چندان بزرگ از اسکناس ها را بالا می گیرد و با خود فکر می کند همین مقدار چگونه می تواند زندگی اش را تغییر دهد. حال تصور کنید 20 میلیون دلار چه تأثیری می تواند داشته باشد.

The Rip با بودجه ای نزدیک به پنج برابر این رقم ساخته شده و هرچند حساب وکتاب مالی نتفلیکس همیشه شفاف نیست، اما دست کم روی پرده مشخص است که این پول به خوبی خرج شده است. مگر آن که بخواهیم از یک اپیلوگ نسبتاً ضعیف، آن هم روی ساحلی با تصنعی ترین ظاهر ممکن در فلوریدا، ایراد بگیریم. بی شک می شد با چند دلار بیشتر، پایان بندی بهتری رقم زد.