فرارو- بیژن جلالی ازآن دست از شاعران ایرانی است که هرگز به شهرت عمومی نرسید. بااین حال، شعر و حس شاعرانه وی برای اهالی ادبیات به هیچ عنوان غریب نیست.

به گزارش فرارو، بیژن جلالی در 30 آبان سال 1306 در تهران متولد شد و در 24 دی 1378 از دنیا رفت. جلالی به شهادت بسیاری از اهالی فن، بیشتر از آنکه اهل نوشتن شعر باشد، اهل زندگی شاعرانه بود.

خواهرزاده صادق هدایت بود. روزگار نوجوانی و جوانی اش را با معاشرت با دایی اش به سربرد و چه بسا که تحت تاثیر همین نشست ها بود که روح شاعرانه اش را شناخت. مدت زیادی را در پاریس به تحصیل مشغول بود. بااین حال به سبب اینکه با ادبیات دمخور شده بود، تحصیل در رشته علوم طبیعی را کسالت بار دید و ترجیح داد تا از خیر آن بگذرد.

روزگار جوانی اش را با کار در محیط های متفاوتی پشت سر گذاشت و زندگی آرام و بدون حاشیه اش را زیر پوست تهران سپری کرد. ادبیات درس داد. کارمند شرکت نفت شد. در وزارت فرهنگ اشتغال داشت و بسیاری دیگر از این نوع اشتغال ها. بااین حال این ادبیات بود که باعث می شد تا جلالی از زیر پوست شهر بیرون خزیده و وارد شریان های اصلی آن بشود.

شعر جلالی هم مانند خود او ساده و بی آلایش بود. آرام و رفته رفته، چنان قطرات باران که در دل سنگی نفوذ کنند، تاثیرش را می گذاشت و رد می شد تا به عمق خاک فرو برود. شاعر بود اما با اهالی ادبیات چندان نشست وبرخاست ویژه ای نداشت. شعرش را می نوشت و پس از چندی، دوباره می خزید در خلوتی که برایش میعادگاه ملاقات با شعری جدید بود.

در فرانسه با ادبیات نوین آشنا شده بود. از اولین افرادی بود که بدون اینکه از جریانی که نیما در ایران راه انداخته بود مطلع باشد، رو به سرودن شعر در قالب های نوین آورده بود. بااین حال، جلالی ازآن دست از شاعرها نبود که وارد انجمن های ادبی بشود و قصد مکتب سازی داشته باشد. همچون سایه ای می خزید و شعر را تنها به آن دلیل دوست داشت که رفیق تنهایی هایش بود و البته با آن توجیه که شعر، شعر است و زیباست.

همین روحیه باعث شد تا برای انتشار آثارش نیز کمی تعلل کند و برخلاف بسیاری از شاعرام هم دوره اش که در جوانی دست به چاپ اشعارشان زده بودند، منتظر ماند تا شاید صبح دولتی برای اشعارش بدمد. در دهه چهل آثارش را منتشر کرد و اگرچه که در بین عموم به شهرت نرسید، اما صبح دولت موعودش در میان اهالی ادبیات دمید و جلالی به یکی از شاعران مهم زمانه اش بدل شد.

بااین همه، جلالی، شاعری بود که شعر را به شکل جوششی با خود داشت و تنها به همین جوشش نیز اکتفا می کرد؛ و کیست که نداند که جوشش، بدون کوشش، راهی به دهی نخواهد برد. این شد که شعرهای جلالی -علارغم همه استعدادی که شاعر آن ها داشت- هرگز به پایه ای که شعرهای افرادی مانند شاملو و اخوان داشتند، نزدیک هم نشدند.

جلالی آنچه را که دوست داشت و حس می کرد می نوشت. بدون اینکه چندان در قید صنایع و مسائل ادبی باشد. این مسئله اشعار وی را اگرچه که به عاطفه ای بی بدیل می رساند، اما آفتی هم در خود داشت که غیرقابل انکار بود؛ و البته که آفتی بزرگتر از اینکه شاعری با آن میزان از هوش و استعداد، برای همیشه تنها در سطح انجمن های ادبی باقی بماند؟ صدالبته که مسائل دیگری نیز در ناشناخته بودن جلالی تاثیر داشته و دارند، اما چه بسا که جلالی توان آن را داشت که بر همه این موانع فائق آمده و آن ها را از پیش رو بردارد.

جلالی تا پایان عمر در سکوت زندگی کرد. بدون اینکه یاری برگزیند و زن و فرزندی داشته باشد. جلالی مرد سروصداهای جوامع مدرن نبود. روح ظریف او بیشتر دوست داشت که به جای شلوغی های شهری، با تنی دردمند و شاعرمسلک خلوت داشته باشد.