فرارو- اخیرا سریال سوجان به کارگردانی حسین تبریزی از شبکه آی فیلم بازپخش می شود.

به گزارش فرارو، این اثر مدعی است که قصه ای درباره زنان را در بستری خانوادگی روایت می کند تا سختی آنها را نشان دهد، اما آنقدر اسیر تکرار و کلیشه است که شکست می خورد.

بزرگ ترین چالش سوجان در شخصیت پردازی آن است. کاراکتر اصلی پیچیده طراحی شده، زنی شجاع میان ترس، جسارت و استقلال. اما فیلمنامه در لحظات حساس بیش از حد او را مظلوم می کند یا ناگهان به قهرمان تبدیلش می کند. همچنین کاراکترهای مرد در حد تیپ باقی مانده اند. یا چهره ای تماما منفی دارند یا نقشی در روایت ندارند.

سوجان از همان الگویی بهره برده که مخاطب در سایر آثار تلویزیون دیده است. الگوهایی که از سریال هایی مانند پس از باران شروع شد. تعلیق های مقطعی، رازهای خانوادگی، تضادهای طبقاتی و گره هایی که در هر قسمت یا کورتر می شوند یا باز. این الگو آنقدر تکرار شده که مخاطب می داند در پایان انسان های ظالم به بدترین شکل نابود می شوند مانند کاراکترهای قربان و خسرو. در عین حال کاراکترهای خوب، پایانی رویایی و زیبا خواهند داشت. همین انسا ن های خوب آنقدر سختی کشیده اند که خاطراتشان زبانزد همه است. وقتی تقابل ها بیش از حد سیاه و سفید شوند، درام از واقعیت فاصله می گیرد و به باز تولید کلیشه ها تن می دهد.

در عین حال وقایع در این سریال آنقدر تکرار شده اند که هر چه جلوتر می رود قصه دچار ایستایی می شود، نتیجه آنکه بیننده از ادامه تماشا منصرف می شود. سوجان می خواهد درباره قدرت در خانواده، عرف و محدودیت ها سخن بگوید اما اغلب مسائل را در سطح نگه می دارد. در واقع بحران ها بیشتر از آنکه ساختاری باشند، شخصی نشان داده شده اند. در مقابل همه ایرادات سوجان از پتانسیل جغرافیایی گیلان استفاده کرده تا فضای جذابی را نمایش دهد.

در نهایت می توان این سریال را اثری تکراری با ظاهری جذاب دانست که ضعف در پرداخت دراماتیک داستان باعث شده فضا برای مخاطب زیبا باشد، زیبایی که چشم نواز نیست.

این سریال داستان دختری به نام سوجان را روایت می کند. ماجرا از دهه 1320 شمسی شروع می شود. در نهایت او با عبور از بحران های مختلف به دوران معاصر می رسد.