در ماجرای رفتن اسکوچیچ -که حالا دیگر قطعی شده و هیچکس نمی تواند دوباره آن را تکذیب کند- یک دنیا حواشی داریم و یک درس بسیار بزرگ که متاسفانه این درس، که مهم ترین نتیجه این اتفاق است، زیر آوار آن حواشی گم شده است.

ما نوشتیم و خیلی ها هم گفتند که اسکوچیچ با حمله به شجاع خلیل زاده، خط قرمزی را رد کرده که دیگر بازگشت از آن ممکن نیست. نوشتیم که برخورد با مرد محبوب زنوزی، پیامدها و عواقبی دارد بعد از آنکه اسکوچیچ گفت تراکتور یا جای من است یا جای او، مشخص بود که انتخاب زنوزی چیست و در تمام این موارد همه چیز مدام تکذیب می شد!

اسکوچیچ سوابق تراکتور را از صفحه اش پاک کرد در کنفرانس قبل از بازی که اجباری است، شرکت نکرد اما باز تراکتور با گذاشتن عکس او کنار شجاع خلیل زاده در تمرین، می خواست بگوید همه چیز عادی است و آب از آب تکان نخورده! اما پشت این عکس یک اتفاق بزرگ بود.

سال هاست که فوتبال ما پسوند حرفه ای دارد اما همه می دانیم که با این فرهنگ حاکم بر نفرات حاضر در فوتبال ما، هنوز همه چیز آماتور است. فقط پول حرفه ای می گیرند اما در افکار و اعمال، همه آماتور و کماکان احساسات، روابط شخصی و در مواقع اختلافات ریش سفیدگری، حرف اول و آخر را می زند.

همانطور که برخی مربیان به جای کار علمی و افزایش سواد و اطلاعات سراغ جادوگر می روند و برخی دلالان جای معرفی بازیکن شایسته، کماکان از روش های غیر اخلاقی برای تحمیل بازیکن استفاده می کنند، مدیران هم فقط تیتر دکتر دارند اما در عمل، سنتی کار هستند!

محمدرضا زنوزی شخصاً وارد عمل شد تا در آستانه بازی حساس با الغرافه، بین کاپیتان و سرمربی موقتاً آتش بس ایجاد کند اما همه می دانیم که در فوتبال حرفه ای جایی برای وساطت های این چنینی نیست. مرد کروات که حالا حتماً خواهند گفت چون پیشنهاد خوبی داشته، چنین کرده، تصمیمش را گرفته بود.

حالا می گویند محمد ربیعی در راه قطر است. اینکه او روی نیمکت می نشیند و پس از آن بازی با ملوان در پیش است و چه اتفاقی برای بازیکنان در صورت شکست در بازی امشب خواهد افتاد، این ها همه حواشی ماجراست.

اصل داستان همان درسی بود که از این اتفاق برای فوتبال ایران به یادگار ماند. در فوتبال حرفه ای جایی برای رفتارهای آماتوری نیست. نمی توانید خود را حرفه ای بخوانید ولی از پوسته سنتی با اعمال آماتوری، کار را دنبال کنید!