​بررسی فنی بازی های اخیر پرسپولیس نشان می دهد مدافعان میانی این تیم در اجرای بازی با خط دفاعی بالاتر و مشارکت در پیشروی تیم، عملکرد مطلوبی نداشته اند؛ مسئله ای که باعث عقب نشینی ناخواسته کل بلوک دفاعی و افزایش عمق تیم شده است.

پیامد مستقیم این وضعیت، عقب رفتن هافبک دفاعی برای پوشش فضای بین مدافعان میانی است. هرچند این تصمیم در ظاهر برای بستن کانال های نفوذ ضروری به نظر می رسد اما در عمل فضای جلوی محوطه جریمه را خالی می کند؛ همان منطقه ای که اغلب خطرناک ترین ضربات از آن شکل می گیرد.

با عقب نشینی هافبک دفاعی، خط میانی از خط حمله جدا می شود و فاصله ای به وجود می آید که گردش توپ را کند و کم اثر می کند. در چنین شرایطی مهاجمان یا مجبور به عقب آمدن برای دریافت توپ می شوند یا در انزوا چشم انتظار ارسال های بلند و کم دقت می مانند. حاصل این روند، کاهش محسوس خلق موقعیت، افت پاس های عمقی مؤثر و از بین رفتن ریتم تهاجمی تیم است.

وینگرها نیز در این ساختار به بازیکنانی جزیره ای تبدیل شده اند؛ آن ها توپ را در کناره ها دریافت می کنند اما به دلیل نبود حمایت در نیم فضا و فاصله زیاد با مهاجمان، ناچار به حرکات فردی یا ارسال های کم ثمر می شوند؛ اتفاقی که عملاً تنوع حملات پرسپولیس را محدود کرده است.

نمونه عینی این نقیصه را می شد در دیدار مقابل گل گهر سیرجان مشاهده کرد؛ جایی که دریافت سه گل مشابه از پشت محوطه جریمه نه حاصل اشتباهات فردی مقطعی، بلکه نتیجه تداوم همین مشکل تاکتیکی بود. سرخ پوشان در آن مسابقه نتوانستند خطوط خود را فشرده نگه دارند، در بازگشت به دفاع دچار تأخیر بودند و در فاز تهاجمی نیز پیوستگی لازم را نداشتند.

به نظر می رسد تا زمانی که مشکل قلب دفاع و تبعات زنجیره ای آن بر آرایش تیمی برطرف نشود، هرگونه تغییر در سایر خطوط بیشتر مُسکنی مقطعی خواهد بود تا راهکاری پایدار برای خروج از بحران.