بدون شک راکستار یکی از بهترین توسعه دهندگان صنعت بازی به شمار می رود. این شرکت فعالیت خود را از اواخر دهه 90 میلادی آغاز کرد، اما انتشار GTA 3 در سال 2001 استودیو را به محبوبیت گسترده ای رساند. از آن زمان تاکنون، این شرکت بازی های پرفروش و موفق متعددی را روانه بازار کرده است که از دید بسیاری از طرفداران و منتقدان، در فهرست بهترین بازی های تاریخ قرار می گیرند.

اگرچه اغلب بازی های راکستار در ظاهر تجربه ای ساده و قابل دسترس محسوب می شوند، اما این موضوع به معنای آسان بودن آن ها نیست. تمرکز مداوم این شرکت بر ژانر جهان باز باعث شده تا سازندگان همواره برای متمایز کردن بازی های خود، مأموریت ها و سناریوهایی پیچیده تر و خلاقانه تر طراحی کنند. با این حال، در برخی موارد همین رویکرد باعث شده تا تکمیل بازی به چالشی جدی تبدیل شود. این مسئله در آثاری که در ادامه به آن ها می پردازیم، به وضوح دیده می شود.

مجموعه های GTA و Red Dead Redemption در کنار محبوبیت بالا، جزو ساده ترین بازی های این شرکت نیز محسوب می شوند. این بازی ها به دلیل طراحی جهان باز، معمولاً گیم پلی نسبتاً ساده ای دارند و در طول بخش داستانی خود به ندرت با جهش های ناگهانی در درجه سختی مواجه می شوند. هرچند برخی نسخه های GTA چالش برانگیزتر از سایرین هستند، اما هر دو نسخه Red Dead Redemption سطح دشواری تقریباً یکسانی ارائه می دهند و بازیکنان کمتر با چالش جدی روبه رو می شوند.

اما بسته الحاقی Undead Nightmare نسبت به بازی پایه کمی دشوارتر است، هرچند این افزایش سختی چندان چشمگیر نیست. این محتوای اضافه با تبدیل وسترن واقع گرایانه بازی به دنیایی آخرالزمانی با حضور زامبی ها، رویکردی کاملاً متفاوت در پیش می گیرد. با این حال، Undead Nightmare عملکرد موفقی دارد و می توان آن را یکی از سرگرم کننده ترین محتویات اضافه تاریخ راکستار دانست. سیستم مبارزات در مجموع قابل قبول است، اما کنترل نسبتاً خشک و ناهماهنگ که از ویژگی های رایج آثار راکستار در آن دوره بودند، گاهی تجربه بازی را تحت تأثیر منفی خود قرار می دهند.

این عنوان اغلب به عنوان یکی از بهترین بازی های ویدیویی تاریخ شناخته می شود و بسیاری آن را اثری پیشگام در تعریف و تثبیت الگوی ژانر جهان باز می دانند. با وجود این که GTA: San Andreas اثری نه چندان سخت و در دسترس است و بازیکنان می توانند به راحتی وارد دنیای آن شوند، اما در برخی بخش ها چالش های جالبی ایجاد می کند که اغلب ریشه در طراحی نسبتاً خشک و ناهماهنگ برخی مکانیک ها با مأموریت ها دارند.

به عنوان مثال، شما ماموریتی از شما می خواهد در حالی که کنترل یک هواپیمای کوچک را برعهده دارید، چندین وسیله نقلیه پرسرعت را نابود کنید و بلافاصله پس از آن، در مأموریتی دیگر موظف می شوید با پرتاب کوکتل مولوتوف از میان پنجره هایی مشخص، یک ساختمان را به آتش بکشید. سیستم چک پوینت بی رحمانه بازی باعث می شود یک اشتباه ساده در این مأموریت ها به شکست کامل منجر شود. هرچند همه ماموریت ها چنین ساختاری ندارند، اما تعدادی هستند که شما را کلافه کنند.

Midnight Club: Los Angeles نقطه اوج و نسخه نهایی مسیر تکاملی سری Midnight Club محسوب می شود و تجربه ای جذاب از مسابقات خیابانی ارائه می دهد که به واسطه جلوه های بصری چشمگیر و درجه سختی بالای خود، حس غوطه وری قابل توجه ای ایجاد می کند.

بازیکنان طی گشت وگذار در دنیای جهان باز و وسیع شهر لس آنجلس، می توانند در طیف گسترده ای از مسابقات متنوع شرکت کنند. بعضی از این رقابت ها به خاطر هوش مصنوعی بی رحم و سرسخت رقبا از چالش بالایی برخوردار هستند. علاوه بر این، در ابتدای هر مسابقه امکان انتخاب درجه سختی وجود دارد، اما با توجه به اینکه پاداش های بیشتر در سطوح دشوارتر ارائه می شوند، بازی عملاً شما را تشویق می کند تا توانایی های خود را تا جای ممکن به چالش بکشید.

با وجود اینکه Red Dead Revolver در زمان عرضه خود در سال 2004 از سوی بسیاری از گیمرها نادیده گرفته شد، اما پس از موفقیت و محبوبیت دو بازی Red Dead Redemption، شمار زیادی از طرفداران به سراغ این اثر کمتر دیده شده رفتند.

بی تردید از نظر بصری نمی توان این بازی را با نسخه های بعدی مقایسه کرد، اما یکی از تفاوت های برجسته آن، سطح دشواری بالاتر در مقایسه با عناوین جدیدتر است که به خوبی حس زندگی یک یاغی تحت تعقیب در غرب وحشی خشن و بی رحم را به بازیکن منتقل می کند.

باس فایت های این بازی در بسیاری از مواقع به شدت چالش برانگیز هستند و باس هایی مانند Pig Josh بارها بازیکنان را شکست دادهاند. از سوی دیگر، دوئل ها نیز همواره با ریسک بالایی همراه هستند و دشمنان با سرعت عمل بالا و دقت مرگبار خود می توانند در کسری از ثانیه کار بازیکن را یک سره کنند. این موضوع در درگیری های جهان باز بازی نیز صدق می کند و به لطف دقت خیره کننده هوش مصنوعی، تنها یک اشتباه کوچک می تواند به شکست سریع بازیکن منجر شود.

بازی Manhunt 2 در زمان انتشار با حواشی و جنجال های فراوانی روبه رو شد، اما به لطف فضای آزاردهنده و دلهره آور، بازخوردهای نسبتاً مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد. فضای این اثر به گونه ای است که بازیکن را از ابتدا تا انتها در حالت اضطراب و تنش نگه می دارد. با این حال، می توان دید که بازی به اندازه دیگر آثار راکستار پرداخت و صیقل کاری خوبی ندارد و همین مسئله باعث شده تا به تجربه ای نسبتاً دشوار تبدیل شود. هسته اصلی گیم پلی بر مخفی کاری در محیط های مختلف و از پا درآوردن دشمنان از پشت سر با اجرای اعدام ها (Execution) استوار است، اما در صورتی که بازیکن به طور اتفاقی شناسایی شود، کنترل شخصیت دنیل و حتی دفاع در برابر تعقیب کنندگان به چالشی جدی تبدیل می شود.

همچنین شکارچیان (Hunters) در برخی موقعیت ها قادرند تا بازیکن را حتی در سایه ها شناسایی کنند که این قابلیت مخفی کاری را به عملی دشوار و پرتنش تبدیل می کند. از سوی دیگر، طراحی نه چندان قدرتمند مراحل باعث شده تا همیشه نقاط مناسبی برای پنهان شدن در دسترس نباشد. هرچند این موضوع بازیکنان را به خلاقیت بیشتر سوق داده، اما در عین حال درجه سختی بازی را نیز به شکل محسوسی افزایش می دهد.

پس از آن که استودیوی Remedy به این نتیجه رسید که تمام ظرفیت های ممکن در سری Max Payne را به کار گرفته است، امتیاز این مجموعه را به راکستار واگذار کرد. راکستار در نهایت سومین نسخه را هم توسعه داد.

بازیکنان در این نسخه نیز مانند عناوین پیشین سری، در جریان مبارزات به مکانیزم Bullet Time دسترسی دارند که این قابلیت با آهسته کردن زمان بازی، امکان شیرجه زدن، سر خوردن و مانور دادن میان دشمنان را برای غافلگیر کردن آن ها فراهم می کند. راکستار برای جلوگیری از ساده شدن بیش از حد گیم پلی، محیط ها را مملو از دشمنانی طراحی کرده که از زوایای مختلف حمله می کنند. به همین دلیل، حتی با وجود این توانایی ویژه نیز پاک سازی کامل هر منطقه چالش برانگیز باقی می ماند.

به نظر می رسد راکستار به سطح بالای سختی بازی واقف بوده است و در همین راستا، مکانیکی با عنوان Last Stand را معرفی کرد. قابلیت مذکور به بازیکنان این فرصت را می دهد تا در لحظات پایانی و پیش از مرگ، با استفاده از آیتم های بازیابی از شکست حتمی جلوگیری کنند.

Manhunt یکی از جنجالی ترین بازی های تاریخ است و در عین حال، سخت ترین اثر راکستار نیز به شمار می رود. گذر زمان نیز دشواری این بازی را بیشتر کرده است، زیرا کنترل های قدیمی تجربه دوباره این عنوان کلاسیک را بیش از حد طاقت ‎ فرسا می کنند.

با وجود اینکه Manhunt شامل بخش هایی از مبارزات تن به تن است، اما در اصل یک بازی مخفی کاری به شمار می آید. مخفی کاری بازی در زمان عرضه قابل قبول بود و هنوز هم تا حدی ارزش تجربه دارد، اما مشخصاً در سطح Metal Gear Solid 2 نیست.

شهرت اصلی Manhunt به انیمیشن های وحشتناک مرگ و خون آلود آن بازمی گردد که با جلوه های اغراق شده خشونت همراه اند و حتی پس از گذشت سال ها هنوز هم تاثیرگذار هستند. مانند اکثر بازی های راکستار، دشواری Manhunt در برخی مراحل به طور ناگهانی افزایش می یابد و هنگامی که بازی به سمت اکشن تیراندازی می رود، به شکل محسوسی سخت تر می شود. از سوی دیگر، هوش مصنوعی دشمنان بی رحمانه است و می تواند تقریباً در یک لحظه شما را از پا درآورند، اما این اتفاق اغلب در تعداد محدودی از مراحل رخ می دهد.