جان هافمن تحلیلگر سیاست خارجی در موسسه کاتو آمریکا و استاد علوم سیاسی دانشگاه جورج میسون با نگارش مقاله ای تحت عنوان ایران و تداوم شکست ایالات متحده در خاورمیانه به دولت ترامپ بابت ماجراجویی نظامی کم فایده و پرهزینه علیه ایران هشدار داده و تاکید کرده ترامپ نباید با فشارهای نتانیاهو بر سر آغاز یک جنگ بدون پایان علیه ایران، قمار کند.

این تحلیلگر آمریکایی نوشته است: پس از دستور افزایش شدید نیروها و ادوات نظامی آمریکا در خاورمیانه، به نظر می رسد دونالد ترامپ قصد آغاز جنگ با ایران را دارد - جنگی که پنتاگون پیش بینی می کند می تواند هفته ها، اگر نگوییم ماه ها، طول بکشد. دولت هیچ دلیل روشنی برای جنگ ارائه نکرده است، در عوض روایت های متغیر را به یک مسیر عمدتا از پیش تعیین شده پیوند زده است، زیرا طرفداران جنگ، واشنگتن را با وجود فقدان یک پایان مشخص، به سمت اقدام نظامی سوق می دهند.

ادامه این مسیر، خطر تکرار شکست های مداخلات نظامی گذشته ایالات متحده در خاورمیانه را به همراه دارد. پنجره ترامپ برای تغییر مسیر به سرعت در حال بسته شدن است - او باید از لبه پرتگاه عقب نشینی کند و از یک جنگ منطقه ای فاجعه بار دیگر جلوگیری کند.

هیچ توجیه مشخصی برای سرعت گرفتن ایالات متحده به سمت جنگ با ایران وجود ندارد اما طرفداران اقدام نظامی، به امید جلب حمایت برای یک دستور کار ثابت که به دنبال رویارویی با ایران بدون تایید کنگره هستند، به فشارهای خود ادامه می دهند.

نخست، لزوم هدف قرار دادن برنامه هسته ای ایران بود که اطلاعات ایالات متحده بارها ارزیابی کرده است که با وجود ادعاهای مکرر خلاف آن، مربوط به تسلیحات نیست. ژوئن گذشته، ترامپ این ارزیابی ها را نادیده گرفت و 3 تاسیسات هسته ای ایران در نطنز، اصفهان و فردو را بمباران کرد و پس از آن بلافاصله ادعا کرد که این حملات برنامه هسته ای ایران را به طور کامل و مطلق نابود کرده است - ادعایی که هم توسط نهادهای اطلاعاتی ایالات متحده و هم توسط آژانس بین المللی انرژی اتمی (IAEA) رد می شود.

سپس، روایت به هدف قرار دادن ذخایر موشک های بالستیک ایران تغییر یافت و بعد به سرعت به سمت لزوم محافظت از معترضان ایرانی پس از وقوع یک ناآرامی گسترده در سراسر کشور، تغییر جهت داد. اکنون، ترامپ دوبارهتحلیلگر آمریکایی: ترامپ باید از تهدید حمله به ایران عقب بنشیند و قمار نکندبرنامه هسته ای ایران را به عنوان توجیهی برای اقدام نظامی بیشتر - علیرغم ادعای نابودی آن - مطرح می کند، بدون اینکه هیچ مدرکی دال بر تهدید قریب الوقوع برای ایالات متحده ارائه دهد.

این تلاش ها برای توجیه، بخشی از یک پویایی بسیار بزرگتر است. دهه ها سکون سیاسی و منافع خاص، واشنگتن را به این سمت سوق می دهد. در مرکز این حرکت، اسراییل، به ویژه بنیامین نتانیاهو قرار دارد. نتانیاهو بیش از 3 دهه است که هشدار داده است که سلاح هسته ای ایران قریب الوقوع است و بارها واشنگتن را برای مقابله نظامی با تهران تحت فشار قرار داده است. اسراییل در طول نزدیک به 2 سال و نیم سال از حمله 7 اکتبر 2023، جنگ اسراییل در غزه و عملیات های بعدی اسراییل که شرکای منطقه ای تهران و جمهوری اسلامی را مستقیما هدف قرار داده است، ضرباتی به موقعیت استراتژیک ایران وارد کرده است.

نتانیاهو به محض روی کار آمدن ترامپ، او را به وارد کردن ضربه نهایی به ایران ترغیب کرد. پس از مقاومت اولیه، مذاکرات ترامپ با ایران متوقف شد، که دلیل اصلی آن پذیرش درخواست سمی نتانیاهو مبنی برعدم غنی سازی داخلی توسط دولت بود. با به بن بست رسیدن مذاکرات، نتانیاهو در ژوئن سال گذشته جنگ 12 روزه را آغاز کرد، به این امید که این امر باعث دخالت عمیق تر نظامی ایالات متحده شود و همانطور که اسناد فاش شده نشان می دهد، به هدف دیرینه او یعنی تغییر رژیم به رهبری ایالات متحده منجر شود. او با بمباران 3 تاسیسات هسته ای موفق شد ترامپ را به این جنگ بکشاند، اما نتوانست او را متقاعد کند که جمهوری اسلامی را از بین ببرد.

اکنون، نتانیاهو و متحدانش در واشنگتن، ترامپ را تحت فشار قرار می دهند تا با استناد به طیف کاملی از توجیهات ذکر شده در بالا، به دنبال هدف نهایی خود برای سرنگونی دولت تهران باشد. پیروی از نتانیاهو، خطر گرفتار کردن ایالات متحده در تشدید تنش با ایران را برای تسهیل جاه طلبی های حداکثری او به قیمت منافع آمریکا به همراه دارد.

ادامه اقدام نظامی بدون هیچ توجیه معتبر یا پایان بازی مشخص، یک قمار بی ملاحظه است و خطر غرق کردن ایالات متحده در یک جنگ فاجعه بار دیگر در خاورمیانه را به همراه دارد. این یک جنگ بی دلیل عمدتا به نمایندگی از یک کشور خارجی خواهد بود - اما برای چه هدفی؟ قدرت هوایی به تنهایی برای فروپاشی رژیم کافی نیست و کسانی که ایالات متحده را به سمت اقدام نظامی سوق می دهند، احتمالا وقتی نتایج سریع دست نیافتنی باشند، ترامپ را برای گسترش درگیری تحت فشار قرار خواهند داد.

بعید است که اقدامات تنبیهی باعث شود تهران در مذاکرات بر سر مسائلی که همواره تاکید کرده غیرقابل مذاکره هستند، به ترامپ امتیاز دهد. همچنین هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد حملات آمریکا/ اسراییل، جنبش اعتراضی در داخل ایران را احیا کرده و آن را تا نقطه سرنگونی موفقیت آمیز رژیم تقویت کند، یا به چیزی غیر از آشفتگی داخلی منجر شود. واشنگتن با در نظر گرفتن اقدام نظامی به عنوان یک هدف، خطر درگیری بی پایان را بدون هیچ استراتژی خروج روشنی به جان می خرد.

فشار برای جنگ با ایران با سطح واقعی خطری که ایران برای ایالات متحده ایجاد می کند - که حداقل است - همخوانی ندارد. تهدیدی که از سوی ایران برای منافع آمریکا ایجاد می شود، دهه هاست که در داخل واشنگتن به شدت بزرگنمایی شده است. قابلیت های محدود نظامی و اقتصادی تهران، توانایی آن را برای آسیب رساندن معنادار به منافع ایالات متحده در خاورمیانه - چه رسد به خارج از منطقه - محدود می کند. این بدان معنا نیست که ایران بی دفاع است - این کشور توانایی آسیب رساندن به ایالات متحده را در صورت رویارویی نظامی، به ویژه علیه تقریبا 40 هزار نیروی آمریکایی پراکنده در منطقه، حفظ می کند. اما چنین رویارویی برای محافظت از منافع ایالات متحده ضروری نیست. ایران فقط به دلیل حضور نظامی غیرسازنده خود، مشارکت های منطقه ای ناکارآمد و سایر سیاست های منحرف در خاورمیانه، برای ایالات متحده اهمیت دارد.

موقعیتی که ایالات متحده خود را در آن می بیند، محصول خودساخته اش است. این بحرانی است که از انتخاب ناشی می شود، نه از ضرورت. ترامپ باید تصمیم بگیرد که آیا مردم آمریکا را به یک جنگ بالقوه دائمی دیگر در خاورمیانه متعهد کند یا قبل از اینکه خیلی دیر شود، مسیر خود را تغییر دهد.