پرسپولیس در دو سال اخیر بیش از هر چیز از یک نقطه ضربه خورده؛ نقل وانتقالات. تیمی که زمانی با خریدهای هدفمند و ستاره های تأثیرگذار شناخته می شد، حالا با جذب بازیکنان معمولی به تدریج از سطح مدعی فاصله گرفته و به تیمی تبدیل شده که از نظر کیفی برتری محسوسی نسبت به رقبا ندارد.

این روند نه تنها متوقف نشد، بلکه در فصل جاری هم تکرار شد؛ هم در تابستان و هم در زمستان. پرسپولیس در نیم فصل سه بازیکن به خدمت گرفت اما در عمل فقط سرگیف توانسته کیفیت قابل قبول و اثرگذاری نشان دهد. سایر خریدها یا نتوانسته اند خودشان را تحمیل کنند یا آن قدر معمولی بوده اند که تفاوتی در سطح تیم ایجاد نکرده اند. طبیعی است وقتی تقویت واقعی اتفاق نیفتد، تیم در کورس قهرمانی هم دچار افت شود.

همین مسئله به یکی از جدی ترین انتقادها علیه مدیران باشگاه و البته کادرفنی تبدیل شده است. هواداران می پرسند چگونه تیمی با ادعای قهرمانی، در پنجره های نقل وانتقالاتی متوالی نمی تواند نیازهایش را به درستی برطرف کند؟ چرا جای خالی بازیکنان تأثیرگذار با نفراتی پر می شود که در حد ترکیب اصلی نیستند؟

اظهارنظر اخیر اوسمار ویرا هم به این بحث دامن زد. او گفت بازیکنانی که جذب شده اند با نظر او بوده اند، اما در همان لیست گزینه های دیگری هم وجود داشته که جذب نشدند و دلیلش را نمی داند؛ شاید مسائل مالی. جمله ای کوتاه اما معنادار که بسیاری آن را کنایه ای مستقیم به مدیریت دانستند. برداشت روشن از این صحبت ها این است که اوسمار گزینه های باکیفیت تری مدنظر داشته اما باشگاه نتوانسته یا نخواسته آن ها را جذب کند.

وقتی کیفیت ورودی ها پایین تر از سطح انتظار باشد، خروجی تیم در زمین هم افت می کند. پرسپولیس امروز تاوان تصمیم هایی را می دهد که در اتاق های مذاکره گرفته شده؛ جایی که اگر تقویت درست انجام نشود، هیچ سیستم فنی و تاکتیکی نمی تواند معجزه کند.