معاون راهبرد، امنیت و ارتباطات در مرکز امور امنیتی و خارجی اورشلیم در جروزالم پست نوشت: در جریان جنگ دوازده روزه ژوئن 2025، ایالات متحده و اسراییل تأسیسات غنی سازی ایران در نطنز، فردو و اصفهان را هدف گرفتند. اما مخرب ترین سلاحی که ترامپ به کار گرفت نظامی نبود؛ بلکه شناختی بود: سیلی از پیام های متناقض.

به گزارش انتخاب ، در ادامه این مطلب آمده است: همه باید تهران را ترک کنند! و چند ساعت اکنون زمان صلح است! تسلیم بی قید و شرط! و صبح روز بعد، یک فرصت واقعی برای مذاکرات. نتیجه، فلج [ادراکی] در تهران بود. هر واکنش احتمالی پیش از آنکه بتواند شکل بگیرد، خنثی می شد.

هشت ماه بعد، در مسقط، یک بررسی نکته ای قابل توجه را آشکار می کند: ایران این روش را کپی کرده، آن را بهبود داده و اکنون علیه ترامپ به کار می گیرد.

در طول پنج دور مذاکرات میان عمان و رم در بهار 2025، رویکرد ایران روشن بود: کاهش غنی سازی به 3.67 درصد، انتقال ذخایر به کشوری ثالث.

زمانی که ترامپ پیام های متناقض ارسال کرد، سخنگوی وزارت خارجه، اسماعیل بقایی، آشکارا شکایت کرد: پیام های متناقض کمکی نمی کند. دورها به تعویق افتاد. سپس ژوئن فرا رسید. اما حکومت هایی که 45 سال دوام می آورند، سریع یاد می گیرند.

در 3 فوریه 2026، تسنیم سه تیتر را به طور هم زمان منتشر کرد: تأیید مذاکرات، هشدار جنگ، و رد مذاکره تحت شرایط ترامپ. یک رسانه. یک روز.

علی شمخانی، به شش زبان اعلام کرد که مذاکرات تحت فرمان رهبری در حال انجام است.

همان هفته، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی موشک بالستیک دوربرد خرمشهر-4 خیبر را در یک شهر موشکی زیرزمینی رونمایی کرد.

دیپلماسی و یک موشک بالستیک: دقیقاً همان کاری که ترامپ در ژوئن انجام داد.

پاسخ بدیهی این است که ایران همواره سیگنال های متناقض تولید کرده است. در دوران توافق هسته ای برجام، در حالی که محمدجواد ظریف مذاکره می کرد، سپاه موشک شلیک می کرد. اما در گذشته، تناقض ها بازتاب دهنده اختلافات واقعی داخلی بود. این بار چنین نیست.

این تصور که نهادهای نظامی ممکن است با یک توافق نرم مخالفت کنند ابزاری در دست ایران است، نه تهدید. این یک هیاهوی ناشی از جناح های در حال نزاع نیست؛ بلکه چندصدایی ای است با یک رهبر ارکستر.

سه شاخص این برداشت را تقویت می کند.

نخست، نبود درز اطلاعات: تناقض های گذشته همواره با افشاگری هایی درباره کشمکش های قدرت همراه بود؛ این بار هیچ چیز.

دوم، زمان بندی: سه تیتر متناقض تسنیم در یک روز؛ دفاع و هشدار کیهان ظرف چهل وهشت ساعت؛ رونمایی از خرمشهر-4 در آستانه مسقط. این ها اختلافاتی نیست که به بیرون درز کرده باشد؛ سیگنال هایی است که عامدانه ارسال شده اند.

سوم، جهت گیری: هر صدای متناقض به یک نتیجه واحد منتهی می شود. خط سخت موضع مذاکره را تقویت می کند، خط نرم مانع حمله می شود — و موشک هر دو را پشتیبانی می کند.

وقتی تناقض ها در خدمت یک هدف واحد قرار می گیرند، این بی نظمی نیست؛ طراحی است.

اگر ایران در حال اجرای دفترچه بازی ترامپ علیه خود اوست، نتیجه تعادلی است که هیچ یک قادر به شکستن آن نیستند.

در ژوئن، ترامپ یک فرمول یافت: جنگ کوتاه، اعلام پیروزی، بازگشت به خانه.

ایران در حال بستن راه آن فرمول است: دور بعدی دوازده روزه نخواهد بود.

هر دو طرف نیاز دارند بازی را ادامه دهند، نه آن را پایان دهند. ترامپ به تهدید برای نمایش قدرت نیاز دارد، تهران به مذاکرات برای جلوگیری از حمله. لحظه ای که بازی پایان یابد، هر دو می بازند.

یک رسانه در ایران، مذاکرات مسقط را چنین جمع بندی کرد: بازی اصلی هنوز در سطح سیگنال ها جریان دارد، نه در سطح پیش نویس توافق. مذاکرات وسیله رسیدن به توافق نیست؛ خودِ توافق است.

اگر مجبور به شرط بندی باشم، پیش بینی می کنم یک توافق چارچوبی امضا خواهد شد: کاهش غنی سازی، انتقال نمادین بخشی از مواد، سازوکار نظارتی که چشمگیر به نظر می رسد اما فاقد ضمانت اجراست. عراقچی با ویتکاف دست می دهد. ترامپ اعلام می کند به آنچه اوباما هرگز نتوانست دست یابد، رسیده است؛ ایران اعلام می کند چیزی واگذار نکرده است: هر دو درست خواهند گفت. ظرف چند ماه، به طور بی سروصدا، زیرساخت ها بازسازی می شوند.

و یک نکته دیگر: ترامپ. این تحلیل بر فرض بازی عقلانی بنا شده است. اما رییس جمهور آمریکا در ژوئن ظرف هفتادودو ساعت از تهدید به جنگ رسید. او ممکن است بار دیگر با توافقی که کسی انتظارش را ندارد — یا حمله ای که هیچ کس توصیه نکرده — غافلگیر کند. غریزه های او بر هر ارزیابی آگاهانه ای غلبه می کند، به ویژه درباره آنچه انجام دادنش عاقلانه نیست. در ژوئن، این را ثابت کرد؛ دلیلی ندارد فرض کنیم دوباره ثابت نکند.