پرسپولیس در هفته بیست ودوم لیگ برتر ایران میزبان خیبر خرم آباد بود و در شرایطی که پس از ناکامی های اخیر نیاز جدی به کسب پیروزی داشت مقابل میهمان خود شکست خورد. خیبر با برتری مقابل پرسپولیس ضمن رقم زدن سومین باخت متوالی این تیم، توانست در هر 2 بازی رفت وبرگشت این فصل سرخپوشان پایتخت را شکست دهد.

پرسپولیس در 7 بازی ابتدایی نیم فصل دوم لیگ برتر متحمل 5 باخت شده و با کسب تنها 6 امتیاز یکی از ضعیف ترین تیم های نیم فصل دوم محسوب می شود. سرخپوشان پایتخت در شرایطی این آمار ضعیف را ثبت کرده اند که در 6 بازی پایانی نیم فصل اول با هدایت اوسمار ویرا به 5 برد و یک تساوی رسیدند و امید زیادی به نیم فصل دوم داشتند. با این حال از زمان پایان تعطیلات نیم فصل شرایط برای پرسپولیس به کلی تغییر کرده و سرخپوشان دیگر نشانی از آن تیم سرحال هفته های پایانی نیم فصل اول ندارند.

اتفاقی که باعث شده حواشی زیاد اطراف پرسپولیس به وجود بیاید و سرخپوشان را وارد بحران کند. در گفتگویی با امیر عابدینی، مدیرعامل اسبق پرسپولیس وضعیت این روزهای این تیم را مورد بررسی قرار داده ایم:

پرسپولیس در نیم فصل دوم عملکرد ضعیفی از خود به نمایش گذاشته و مورد غضب هواداران قرار گرفته است. به عنوان مدیرعامل سابق پرسپولیس، به نظر شما چرا این تیم دچار چنین وضعیتی شده؟

به نظر شما آیا این تیم با هویت، الان دارای هویت است و آیا تیم دارد برای همان هویت کار می کند؟ چهار نفر بی کلاس را بعنوان لیدر می آوردند و اصلا کار خنده دار شده است. از سوی دیگر تمام کانون های اجتماعی دچار یک سردرگمی، خودباختگی، ترس و هیجانات عجیب غریب این روزها شده اند که هیچ نکته ای از آن را من نمی توانم بگویم و روی آن تمرکز کنم و حرف بزنم. من میبینم که همه آدم ها زیر پوست شان یک غم و یک سوگ نشسته و این در ورزش نیز تاثیرگذار شده است.

به نظر شما عدم حضور هواداران تا چه در این نتایج تاثیرگذار بوده است؟

به اعتقاد من فوتیال نمی تواند خودش را از قاعده شرایط امروز مستثنی کند. فوتبال ما امروز فوتبال نیستُ دور هم جمع می شویم و یک بازی تدارکاتی می کنیم. بعضی از تیم ها با اقتدار می آیند در زمین کار می کنند، تلاش می کنند و از این هویت دفاع می کنند. از یک هویت منطقه ای، بومی، ملی و هرچه که هست دفاع می کنند.

در مورد بازی با خیبر چه نظری دارید؟

من به تیم خیبر احسنت می گویم. آنها بسیار خوب کار کردند و بسیار منطقی دویدند. آنها با برنامه ریزی و حساب شده کار کردند. خیبر یک مربی سرشناس دارد و اگر چه در کادر مربیان ما مهدی رحمتی نوپاست و تجربه کافی ندارد اما نشان داد که به مربیانی که تجربه، علم و دانش دارند، تنه می زند. من به او تبریک می گویم، تیمش بسیار خوب بود. اگر بگذارند این تیم می تواند روزهای خوبی را برای فوتبال رقم بزند.

اما در مورد پرسپولیس باید عرض کنم بچه ها دچار حادثه شده اند. حادثه از بالا به پایین و از پایین به بالا. بچه ها خودشان را در نظام مدیریتی باشگاه، خودی نمی بینند، غریبه می دانند و وفاق وجود ندارد. در زمین همه تلاش خود را می کنند اما آن دل و دماغ و مغز و فکر و اندیشه با آناتومی بدن و آن سیستم فیزیکی اصلاً جواب نمی دهد. من در بچه ها هارمونی ندیدم، من دیدم که می دوند که فقط دویده باشند. می خواهند که نبازند اما آنقدر هم برایشان فرقی نمی کرد.

علت عدم این هارمونی و فقط دویدن را همان سوگ می بینید یا در سیستم مدیریتی؟

نه بنده در مدیریت هارمونی نمی بینم. ببینید شما در ستاد و ثبت باشگاه یک هارمونی عاطفی پیدا نمی کنید. یکباره یک کسی مدیر یا صاحب باشگاه می شود که در جامعه علامت سوال روی او وجود دارد. این علامت سوال ها کم کم به تیم هم تزریق می شود. نشان دادیم که پول نسخه اصلی نیست و یک چیز های دیگری می خواهیم و آن چیزها در زمین فوتبال عاطفه ها به هم گره میزند. فرد باید خاک خورده فوتبال باشد و در قالب بازیکن، مدیریت، هدایت، سرپرستی و مربیگری کار کرده باشد. مثلا می شود محمود خوردبین را فراموش کرد؟ سالیان سال روی نیمکت پرسپولیس نشست، بیمار شد اما از عشق پرسپولیس با اندک شوق تلاش خود را کرد و اصلا پول برایش مهم نبود. آیا امروز چنین افرادی داریم؟ آیا آن ارتباطی که قبلا لیدرها به لحاظ عاطفی با کاپیتان تیم برقرار می کردند امروز هم وجود دارد یا چیز دیگری است و از جای دیگری تغذیه می شود که به بازیکن نهیب بزند. من می خواهم بگویم فوتبالمان را طرف بیماری بردیم.

چگونه این اتفاق رخ داده است؟

با انشقاق و شکاف بین جامعه ورزشی؛ شکاف بین فوتبال استان ها وتهران و کشوری و در تهران بین استقلال و پرسپولیس رخ داده است. الآن دیگر آن لذتی که ما می بردیم و مثلا با الیما بازی می کردیم نصف جمعیت استقلالی بودند و پرسپولیس را تشویق می کردند و به عکسش استقلال وقتی با باشگاه ازبک بازی داشت پرسپولیسی ها به میدان آمدند و در کنار استقلالی ها ایستادند. در حالی که امروز اینگونه نیست.

الان در آسیا کجای کار هستیم و چه نقشی در آسیا داریم و چه نقشی در فوتبال آسیا می توانیم ایفا کنیم؟ چند وقت است که بازیکنان ما در سطح بالای آسیا مطرح نمی شوند. در ترانسفر چیکار می کنیم، چه ترانسفر می کنیم و چه وارد می کنیم؟ آیا این داد و ستد به جامعه فوتیال ما آرامش، رشد و آگاهی می دهد. مربی می آوریم و وقتی می بینیم که باب طبع تماشاچی نبود او را عوض می کنیم. باید هم عوض میکردیم. نباید امتحان پس داده ها را می آوردیم. الان در پرسپولیس شدیداً با مشکل مواجه هستیم و بازیکنان هماهنگ نیستند و انضباط تیمی وجود ندارد. بچه ها دلشان زخمی است و مثل بقیه دل سوخته هستند و از آن طرف کادر می آید تهدید می کند.