فرارو- 9 اسفند 1404 مصادف با دهمین روز از رمضان 1447 هجری قمری است. در دعای این روز انسان به بازنگری رابطه خود با پروردگار دعوت می شود.

در روز دهم عطش و گرسنگی فقط یک تجربه جسمانی نیست، بلکه پلی است برای عبور از ظاهر به درون. در دعای این روز با هم می خوانیم؛

اللَّهُمَّ اجْعَلْنِی فِیْهِ مِنْ المُتَوَکِّلِینَ عَلَیْکَ،

وَاجْعَلْنِی فِیْهِ مِنْ الفائِزِینَ لَدَیْکَ،

وَاجْعَلْنِی فِیْهِ مِنْ المُقَرَّبِینَ إِلَیْکَ،

بِإحْسانِکَ یا غایَهَ الطَّالِبِینَ.

در ابتدای این دعا بنده از خداوند می خواهد تا او را در زمره متوکلین قرار دهد. منظور افرادی که به غیر پروردگار دل نمی بندند و در سختی و آسانی خدا را تنها تکیه گاه می داند. این دعا نشان می دهد که توکل به معنای دست شستن از تلاش نیست، در واقع باید بعد از به کارگیری همه توان نتیجه را به خدا بسپاریم.

همچنین رستگاری فقط پیروزی فقط پیروزی ظاهری نیست، بلکه منظور رسیدن به رضایت خداوندو نجات از آسیب های معنوی است. چه بسیارند کسانی که در ظاهر پیروزند اما در باطن بزرگ ترین شکست خورده اند.

دعای روز دهم به انسان یادآوری می کند که سود حقیقی در قرب الهی نهفته است. در حقیقت اوج این دعا در دخواست مقربین بودن است. حضور در درگاه خداوند مقامی است که پاکی نیت، صداقت در عمل و مهربانی با خلق به دست می آید. این نزدیکی فقط فاصله مکانی نیست بلکه حالتی است که در آن قلب آینه صفات الهی می شود. انسانی که به این مرتبه می رسد در گفتار و رفتار خود نشانه ای از رحمت و گذشت خواهد داشت.

در نهایت گویی دعا به ما می آموزد که مقصد نهایی همه جست و جوها، خداوند است. هرچه غیر از اوست اگر رنگ الهی نداشته باشد، گذرا و ناپایدار است.