کامبیز نوروزی در روزنامه شرق نوشت: وضع آزادی بیان و آزادی رسانه در ایران به جایی رسیده است که حتی اشاره یک مربی فوتبال به تصمیم برای مسدودسازی یک سایت قانونی ورزشی منجر می شود. امیر قلعه نویی، مربی تیم ملی فوتبال ایران در جلسه ای که فیلم آن منتشر شده است می گوید: میکروفون دست کسانی است که زمان جنگ برنامه خود را تعطیل کردند و داخل غار نشستند. در جام جهانی پیدا شدند. سؤالم از مسئولین این است؛ چطور به کسانی که در زمان جنگ داخل غار بودند تریبون دادید تا هر روز تیم ملی را بزنند و نابود کنند؟... این آدم ها را پیدا کنید. تعجب من از حاکمیت و دولتمردان است که چطور به این آدم ها تریبون می دهند؟ .

او ابتدا به یک امر سیاسی و غیرورزشی متمسک می شود که مخاطبان خاص خود (بخشی از مدیران!) را از نظر عاطفی و روانی و سیاسی آماده کند. سپس با این جمله که چطور به این آدم ها تریبون داده شده است، تلویحا همان مدیران را تشویق به بستن تریبون یعنی همان حق آزادی بیان این آدم ها می کند.

کمتر از یک روز بعد، سایت معتبر و قانونی فوتبال 360 از دسترس خارج می شود که از منتقدان کیفیت فوتبال ایران در جام جهانی و مربیگری امیر قلعه نویی است و عادل فردوسی پور آن را اداره می کند.

اینجا مسئله اصلی نه فوتبال که نزول وضعیت حق آزادی و امنیت رسانه است که حتی انتقاد به تیم و مربی آن نیز بهانه مسدودسازی یک سایت مهم ورزشی می شود.

انتقاد حق بنیادین و اساسی هر رسانه است. در فوتبال نیز همیشه جریان نقد جاری است. انتخاب زبان و شیوه نقد از حقوق منتقد است. فقط کافی است در نقد توهین و افترا نباشد و خبر دروغ گفته و نوشته نشود.

عده ای برای تحدید حق آزادی بیان و انتقاد با سوءاستفاده از ماده 3 قانون مطبوعات به تعبیر انتقاد سازنده متمسک می شوند. این نوع تعابیر دستاویزی اند برای نفی آزادی بیان.

منتقد مکلف نیست به سوژه خود کار یاد بدهد و مثلا به بازیکن یا آن مربی که میلیاردها و ده ها میلیارد پول می گیرد، فوتبال و مربیگری یاد بدهد. بخش مهمی از سازنده بودن انتقاد موکول به شخصیت سوژه است که چقدر صادق و انتقادپذیر باشد. ترس از انتقاد به این دلیل است که می تواند منافع فرد یا گروه خاصی را به خطر اندازد.

در ورزش و مهم تر از همه در فوتبال نیز وقتی انتقاد برای حفظ منافع فردی یا گروهی خطرناک می شود، واکنش های حذفی شکل می گیرد. از اینجا به بعد آنها موضوع را از ورزش و فوتبال به حوزه سیاست می کشانند و با ابزار قدرت به مقابله با نقد و منتقد می روند.

خارج شدن سایت فوتبال 360 از دسترس نشان می دهد که فوتبال ایرانی در جهان سیاست تنفس می کند و انتقاد را مانع از کسب منافع پنهان در شبکه قدرت می بیند.

در تمام کشورهای صاحب فوتبال، اطلاعات مالی قراردادهای بازیکنان و مربیان افشا می شود. در ایران اما چنین نیست. اقتصاد فوتبال ایرانی چه در باشگاه ها و چه در تیم های ملی اقتصاد پشت پرده و پنهان است. مراجع رسمی نمی گویند که بازیکنان و مربیان، مانند مربی تیم ملی چقدر دستمزد می گیرند مگر آنکه بعد از انتشار اخبار غیررسمی مجبور شوند. مثلا مراجع رسمی صریحا نمی گویند آیا این خبر که امیر قلعه نویی چیزی معادل 140 میلیارد تومان دستمزد برای جام جهانی گرفته راست است یا نه.

در ایران بازیگری و مربیگری فوتبال هم سیاسی است. در سال های اخیر چندین بازیکن و مربی بوده اند که رسما یا عملا به خاطر برخی مواضع سیاسی قانونی یا تحت فشار قرار گرفتند یا برای مدتی از کار محروم شدند.

حالا امیر قلعه نویی نیز به تبعیت از رویه جاری ساختار پنهان فوتبال ایرانی در برابر انتقادات از منطق فوتبال به سیاست تغییر مسیر می دهد. او برای بهره برداری از قدرت سیاسی و منکوب ساختن منتقدان آنها را کسانی که در زمان جنگ داخل غار بودند می نامد و به تریبون داشتن یا همان حق آزادی بیان و آزادی رسانه منتقدان حمله ور می شود. او خیلی زود نتیجه سخنش را دریافت می کند و سایت فوتبال 360 از دسترس خارج می شود تا منتقد دیگر تریبون نداشته باشد. معمولا پنهان شدن پشت سیاست و برچسب زدن نشانه ضعف و نداشتن استدلال و ترس از روشن شدن حقیقت است. اهمیت و ارزش آزادی رسانه و آزادی بیان بسیار برتر از فوتبال و منافع فردی و گروهی آن است که به این راحتی نقض شود.