این حمایت لزوماً به معنای تزریق مستقیم بودجه های نفتی به تهیه کنندگان نیست؛ در دوران عسرت منابع عمومی، راه حل ها باید هوشمندانه تر باشند: ارائه اعتبار یا تخفیف های مالیاتی هدفمند، معافیت های موقت عوارض، تسهیلات سرمایه در گردش برای پروژه های اشتغال زا و کاهش هزینه های زیرساخت دیجیتال پلتفرم ها. در سمت تقاضا نیز می توان با اختصاص یارانه های غیرنقدی و اعتبارهای فرهنگی به دانشجویان، بازنشستگان و دهک های پایین، حق انتخاب محتوا را به خود مردم سپرد.

با این همه، یک گره کور در این میان وجود دارد: حمایت اقتصادی بدون بازاندیشی در تنظیم گری فرهنگی عقیم خواهد ماند. صداوسیمای سراسری و پلتفرم های خصوصی نمایش خانگی نباید با یک تیغ واحد تراشیده شوند. رسانه ای که رایگان و بی قید در دسترس تمام گروه های سنی است، منطقاً الزامات خاص خود را دارد؛ اما پلتفرمی که مخاطب با اراده و پرداخت هزینه وارد آن می شود و ابزارهای رده بندی سنی در اختیار دارد، نیازمند نظام تنظیم گری متناسب، منعطف و مدرن است.

مسئله اصلی، به رسمیت شناختن تکثر و واقعیت اجتماعی ایران است. جامعه ای با ده ها میلیون شهروند، گسست های نسلی، تنوع طبقاتی و سبک های زندگی گوناگون را نمی توان در قواره یک الگوی واحد و رسمی گنجاند. حاکمیت ملی، به اعتبار نام خود، متعلق به همه این تکثر است، نه بازتولیدکننده سلیقه یک گروه خاص.

پذیرش این گزاره به معنای نفی قانون نیست؛ بلکه دعوت به تفکیک میان امر خلاف قانون و امر مغایر با سلیقه رسمی است. اگر قرار باشد پلتفرم های داخلی دقیقاً همان روایتی از زندگی، پوشش، زبان و روابط را بازتولید کنند که سال هاست از تلویزیون پخش می شود، فلسفه وجودی و مزیت رقابتی آن ها از بین می رود. مخاطبی که تپش های زندگی واقعی خود را در تولیدات داخلی پیدا نکند، از نیاز به سرگرمی دست نمی کشد؛ بلکه صرفاً مهاجرت می کند. او به سمت رسانه های خارجی، شبکه های اجتماعی غیررسمی و دانلودهای غیرقانونی می رود و هم زمان، سرمایه و اشتغال نیز از چرخه اقتصاد فرهنگی داخل کشور خارج می شود. از این رو، مدارای فرهنگی با پلتفرم ها و سینماگران، نه تنها یک مطالبه روشنفکرانه، که یک ضرورت اقتصادی برای حفظ بازار داخلی است.

در روزگار بحران، تقدم امنیت، غذا، دارو و مسکن غیرقابل انکار است و هیچ ذهن سلیمی خواهان جابه جایی این اولویت ها نیست. اما جامعه، صرفاً با زنده ماندن فیزیکی، زنده نمی ماند. انسان ها برای تاب آوردن در برابر دوره های طولانی نااطمینانی، به پناهگاه هایی نیاز دارند تا در آن بخندند، رویاپردازی کنند، به تماشای قصه بنشینند و ساعاتی را فارغ از هراس فردا سپری کنند. سرگرمی، زیرساختِ نرمِ تاب آوری ملی است.

شاید وقت آن رسیده که در میانه این طوفان ها، به جای تکرار این پرسش که در زمانه بحران چرا باید از سرگرمی حمایت کنیم؟ ، از خود بپرسیم: وقتی فشارهای روزافزون، توان مردم را برای بازیابی روانی و تجربه لحظاتی از یک زندگی عادی سلب کرده است، چگونه می توانیم از فروپاشی این آخرین سنگر تاب آوری جلوگیری کنیم؟ کشوری که در دل بحران ها نفس می کشد، فقط به ابزارهایی برای بقا نیاز ندارد؛ به بهانه هایی برای زندگی کردن محتاج است.