به نقل از ایرنا از روابط عمومی حفاظت محیط زیست مازندران، روح الله اسماعیلی روز یکشنبه افزود: این خرس قهوه ای نابالغ حدود سه سال سن دارد و در محدوده روستای بندبن واقع در پارک ملی کیاسر در تله گیر افتاد.

وی ادامه داد: این حیوان با تلاش نیروهای ستادی و شهرستانی و دامپزشک معتمد اداره کل نجات یافت و پس از بررسی وضعیت جسمی، در زیستگاه طبیعی خود رهاسازی شد.

این مقام مسوول خاطرنشان کرد: در این عملیات، پس از بیهوش سازی موقت حیوان و معاینه کامل توسط دامپزشک معتمد از نظر آسیب دیدگی، خرس در ارتفاعات جنگلی منطقه و در محدوده ای امن و با منابع غذایی کافی رهاسازی شد.

اسماعیلی ضمن قدردانی از سرعت عمل محیط بانان و اطلاع رسانی به موقع اهالی روستا، بر اهمیت تعامل جوامع محلی در حفاظت از گونه های حیات وحش تأکید کرد و گفت: اطلاع رسانی سریع مردم و حضور به موقع نیروهای محیط زیست، مانع از بروز آسیب جدی به حیوان شد و نمونه ای از همکاری مؤثر مردم و سازمان در حفاظت از حیات وحش است.

محیط زیست مازندران جمعیت خرس های قهوه ای را که از غرب تا شرق استان پراکنده است را خوب توصیف می کند اما تعداد این گونه جانوری که در مازندران زیست می کند، مشخص نیست. خرس های قهوه ای را حیوان همه چیز خوار می نامند و غذای آن ها شامل طیف وسیعی از گیاهان و حیوانات است که به وفور در ارتفاعات مازندران به چشم می خورد.

خرس قهوه ای یکی از گوشتخوارانی است که تلاش های حفاظتی و پژوهشی گسترده ای در در سراسر حوزه انتشار این گونه در اروپا، آسیا و آمریکای شمالی اروپا، آسیا و آمریکای شمالی به آن اختصاص یافته است. با این حال، این گونه در محدوده قفقاز و خاورمیانه به شدت کمتر از سایر بخش های محدوده پراکنش خود مورد بررسی قرار گرفته است.

همچنین به گزارش انجمن یوزپلنگ ایرانی، اتحادیه جهانی حفاظت از طبیعت IUCN در برنامه عمل حفاظت از خرس ها در سال 1999، به گفتن عبارت “جمعیت کوچک” درباره خرس های ایران بسنده کرده و حتی برخی وب سایت ها، خرس های خاورمیانه را تقریبا منقرض شده پنداشته اند.

از سال 1385 خرس قهوه ای به عنوان یکی از گونه های گوشتخواران بزرگ جثه ایران در برنامه های مطالعاتی انجمن یوزپلنگ ایرانی بوده و برنامه های متعددی برای حفظ آن در مناطق مختلف ایران، بخصوص منطقه حفاظت شده البرز مرکزی شمالی و استان لرستان به عنوان 2 نماینده البرز و زاگرس درحال اجرا می باشد. تیم مستندسازی انجمن نیز طی سال های اخیر درحال تولید مستندی درباره زندگی این زیرگونه کمتر شناخته شده کشورمان است.

نقشه های موجود در اتحادیه جهانی حفاظت نیز به صورت نادرستی بیان کرده که خرس ها در بخش های عظیمی از ایران منقرض شده اند، درحالیکه خرس های ایران هنوز در بخش های گسترده ای پراکنش تاریخی خود را همچنان حفظ کرده اند.

ازسوی دیگر، طی یک قرن اخیر، تنها حدودا 10 مقاله علمی در مجامع علمی درباره خرس های قهوه ای خاورمیانه و قفقاز منتشر شده است که نشان از ضعف دانش موجود دارد. درعین حال، سه مقاله تابحال درباره خرس قهوه ای در ایران به چاپ رسیده است.

درخصوص جمعیت خرس قهوه ای در ایران نیز آمار قابل اتکایی وجود ندارد، بطوریکه کارشناسان قدیمی جمعیت خرس قهوه ای را 500 تا 2هزار عدد برای کل کشور می دانند، هرچند که بعید است این آمار منطقی باشد.

نخستین پژوهش دانشگاهی خرس قهوه ای در سطح تحصیلات تکمیلی نیز در ایران مربوط به سال های اخیر می باشد که درسال 1386 صورت گرفت. با این حال، خرس قهوه ای موفق به جلب توجه محققان ایرانی در سال های اخیر شده و درحال حاضر، حدود پنج پایان نامه تحصیلات تکمیلی در این مورد توسط محققان جوان ایرانی درحال اجرا است.