روزنامه خراسان: کمتر از چهل روز دیگر تا برگزاری انتخابات پارلمانی رژیم صهیونیستی باقی مانده و نظرسنجی‌ها حاکی از کاهش شمار کرسی‌های حزب لیکود به ریاست بنیامین نتانیاهو و ائتلاف راست افراطی است. این یعنی نتانیاهو 76 ساله برای تصدی مجدد پست نخست وزیری جایگاه متزلزلی دارد. بدین خاطر است که تلاش کرد نطق خود در سازمان ملل را به ابزار تبلیغاتی تبدیل کند. او در نطقی سراپا تهاجمی، کل منطقه را هدف تهدید قرار داد. منطق تازه‌ای هم از پشت همان تریبون رونمایی کرد. نخستین جمله‌اش پس از خروج77 هیئت‌ از کشورهای مختلف هنگام سخنرانی اش نیز، «بزدل» خطاب کردن آنان بود؛ سپس جنگ با جمهوری اسلامی را «آسان‌ترین تصمیم» خود نامید. به عبارتی، اگر روزی اسحاق رابین از هزینه انتخاب سیاسی سخن می‌گفت، امروز نتانیاهو با دستی باز سراغ گزینه جنگ می‌رود و پشت تریبون سازمان ملل، تله‌های انفجاری پیجر را همچون جام افتخار بالا می‌گیرد. در این زمینه چند نکته حائز اهمیت است:

1. لحن تند و تصاعدی نتانیاهو علیه کل منطقه، نمایش قدرت نیست؛ بازتولید پایگاه رأی در سرزمین‌های اشغالی است. او عمداً فضا را ملتهب می‌کند تا در سایه همین التهاب‌آفرینی، زمینه را برای یک قمار پرریسک مهیا کند. جنگ، برای او سیاست خارجی نیست؛ ابزار بقاست.

2. مخاطب واقعی این نمایش، مجمع عمومی نبود. نتانیاهو مستقیم با داخل سرزمین‌های اشغالی حرف زد. آرایش جنگی در کلام و داغ‌کردن مصنوعی تنش؛درواقع او می‌کوشد احساس ناامنی جامعه صهیونیستی را مصادره کند و آن را به سرمایه بقای شخصی بدل سازد.

3. محاسبه او این است که اگر در روزهای پیش‌رو، به‌واسطه فشارهای اقتصادی و اجتماعی، التهابی در ایران رخ دهد - فارغ از آن‌که رژیم صهیونیستی در آن نقش داشته باشد یا نه - این التهابات را به نام خود فاکتور کند و به‌عنوان «انتقام اسراییل از ایران» به جامعه خود بفروشد. این حساب‌وکتاب، با موقعیت متزلزل او در داخل، در آستانه سالگرد 7 اکتبر و در سایه افشاگری‌هایی که بر بی‌توجهی‌اش به هشدارهای امنیتی پیش از آن حمله انگشت می‌گذارد، معنا پیدا می‌کند. او به پیروزی نیاز ندارد؛ به روایت نیاز دارد.

4. فراتر از مصرف داخلی، این رجزخوانی آتش‌تهیه روانی و تلاش برای مشروعیت‌بخشی دیپلماتیک به یک عملیات پرریسک میدانی است. نخست‌وزیر رژیم، در حال آماده‌سازی ادراکی افکار عمومی جهان و تثبیت توجیه برای تشدید تنش است. وقتی پیجر را بالا می‌گیرد، پیامش به نیویورک نیست؛ پیامش به اتاق جنگ است.

5. اهمیت نمایش نتانیاهو وقتی روشن‌تر می‌شود که به افکار عمومی آمریکا نیز نگاهی بیندازیم. در نظرسنجی مه 2026 مؤسسه پیو، تنها 32 درصد آمریکایی‌ها نظر مساعدی درباره دولت اسراییل داشتند و 62 درصد نظر نامساعد. همین نسبت در سال 2019، 41 درصد موافق و 51 درصد مخالف بود. شکاف حزبی از این هم گویاتر است: در میان دموکرات‌ها، موافقان دولت اسراییل فقط 16 درصدند؛ دربرابر 51 درصد جمهوری‌خواهان. یعنی حتی در پایگاه سنتی حمایت از رژیم صهیون، فرسایش مشروعیت روند 

پر سرعت‎تری گرفته است.در چنین شرایطی، پرونده امنیتی می‌تواند یکی از محورهای تعیین‌کننده در رفتار رأی‌دهندگان باشد؛ به‌ویژه موضوع احتمال جنگ با ایران، مسئله خلع سلاح حماس در غزه و تحولات مرتبط با نفوذ و حضور اسراییل در سوریه و لبنان. جامعه صهیونیستی در شرایطی قرار دارد که بخشی از آن به سیاست‌های نتانیاهو و پیامدهای جنگ‌ها و بحران‌های امنیتی انتقاد دارد، در حالی که بخش دیگری همچنان او را چهره‌ای می‌داند که توانایی مدیریت جبهه‌های نظامی و تأمین امنیت سرزمین‌های اشغالی را دارد. همین دوگانگی باعث شده است مسائل امنیتی، در کنار بحران سیاسی و اقتصادی، به یکی از مهم‌ترین متغیرهای تعیین‌کننده در انتخابات 27 اکتبر (5 آبان) تبدیل شود.