به نقل از اطلاعات آنلاین، هواپیماهای جنرال اتمیکس FQ-42 Vengeance و آندوریل FQ-44 Fury به پایگاه نیروی هوایی کریچ در نوادا منتقل شده اند؛ جایی که فرماندهی نبرد هوایی آزمایش های عملیاتی را برای تعیین نحوه به کارگیری این هواپیماها در کنار جنگنده های سرنشین دار انجام خواهد داد. این تحویل، نشان دهنده گذار برنامه هواپیمای رزمی مشارکتی از مرحله توسعه و آزمایش های پروازی عمدتاً تحت هدایت صنعت، به مرحله آزمایش مستقیم توسط پرسنل عملیاتی نیروی هوایی است.

تروی مینک، از مقامات ارشد نیروی هوایی، درباره این تحویل اظهار داشت: سپردن CCA [هواپیمای رزمی مشارکتی بدون سرنشین] به دست نیروهای هوایی، راهکاری است که آینده عملیاتی این برنامه را شکل می دهد. وی افزود که تحویل فیوری و ونجنس نشان دهنده توانایی حرکت سریع به سوی استقرار توان رزمی مقرون به صرفه برای نیروهای نظامی است. ژنرال کن ویلسباخ، رییس ستاد نیروی هوایی نیز به نوبه خود اعلام کرد این نیرو از پیوستن فیوری و ونجنس به یگان عملیاتی-آزمایشی بسیار خرسند است. نیروی هوایی تصریح کرده که این دو هواپیما برای فعالیت در کنار جنگنده های سرنشین دار طراحی شده اند نه به عنوان پهپادهای متعارفِ تحت هدایت از راه دور.

جنگنده های تازه در ابتدا برای تعیین نحوه عملیات، نگهداری و ادغام هواپیماهای رزمی بدون سرنشین در آرایش های رزمی نیروی هوایی مورد استفاده قرار خواهند گرفت. هدف این برنامه، تغییر بنیادین در جنبه های اقتصادی و ساختار قدرت هوایی تاکتیکی آمریکا است. به جای قرار دادن یک خلبان انسانی در هر هواپیما، هواپیماهای رزمی مشارکتی به گونه ای طراحی می شوند که ضمن فعالیت تحت سیستم های مدیریت مأموریتِ خودمختار و پیشرفته، حسگرها، تسلیحات، قابلیت های جنگ الکترونیک و عملکردهای دیگری را فراهم آورند. این هواپیماها قرار نیست کاملاً مستقل از تصمیم گیری انسان عمل کنند؛ نیروی هوایی آنها را نیمه خودمختار توصیف کرده و نرم افزارهای خودمختاری برایشان در حال توسعه است که امکان انجام مأموریت های پیچیده و همکاری با هواپیماهای سرنشین دار را فراهم می سازد.

ایالات متحده در زمینه به کارگیری عملیاتی هواپیماهای بدون سرنشین در خط مقدم نبرد، چند سال از چین عقب تر مانده است؛ تأخیر در عملیاتی سازی جنگنده های بدون سرنشین نیز با روندهای کلی تر در این حوزه همراستا است. یکی از شاخص ترین انواع جنگنده های بدون سرنشین چینی که وارد خدمت شده، مدل GJ-11 است؛ عملیاتی بودن این پهپاد در سال 2019 تأیید و نخستین استقرار آن در اکتبر 2025 با اعزام یک اسکادران به پایگاه هوایی شیگاتسه در تبت انجام شد. تصاویر منتشرشده در رسانه دولتی چین (CCTV) در سال 2022 حاکی از آن است که احتمالاً قرار است این هواپیما در برخی عملیات ها با جنگنده های دو سرنشینه J-20 هدایت و فرماندهی شود.

ایجاد شبکه ارتباطی میان جنگنده های بدون سرنشین و سایر هواپیماهای وینگ من (هم پرواز یا همراه)، یکی از الزامات کلیدی برای جنگنده های نسل 5+ و نسل ششم محسوب می شود. کشورهایی نظیر فرانسه که قادر به توسعه جنگنده های نسل پنجم نیستند هم بر یکپارچه سازی جنگنده های بدون سرنشین با جنگنده های سرنشین دار نسل چهارم تأکید ورزیده اند. در حالی که چین همچنان با اختلاف زمانی چند ساله در مسیر عملیاتی سازی نخستین جنگنده نسل ششم جهان پیشتاز است، موازنه قدرت هوایی بر فراز اقیانوس آرام به شدت تحت تأثیر قابلیت های وینگ من های نیمه خودمختار و بدون سرنشینی خواهد بود که در کنار یگان های جنگنده سرنشین دار عملیات انجام می دهند.