به نقل از ایرنا، یک رسانه آمریکایی با اشاره به حملات کور آمریکا در جنگ علیه ایران و هدف قرار دادن غیرنظامیان از جمله کودکان مدرسه میناب در جنوب ایران با سلاح هایی که واشنگتن آنها را دقیق می خواند، نوشت: پنتاگون همچنان درباره قربانیان غیرنظامی در جنگ دروغ می گوید و واقعیت را دستکاری می کند. اما هزینه ای که غیرنظامیان متحمل می شوند، چیزی نیست که بتوان آن را مخفی کرد.

ریسپانسیبل استیت کرافت/کشورداری مسئولانه/ responsiblestatecraft گزارش خود را اینگونه آغاز می کند:

زمانی که جنگ مشترک آمریکا و (رژیم)اسراییل علیه ایران سرانجام به پایان برسد، همواره به واسطه آغاز خونین اش در یادها خواهد ماند.

در همان روزی که حملات هوایی در تهران به (شهادت) آیت الله علی خامنه ای، رهبر معظم ایران، منجر شد، یک موشک آمریکایی پس از برخورد به مدرسه ای ابتدایی در میناب در جنوب ایران، دست کم 123 کودک و ده ها تن دیگر را به خاک و خون کشید. حدود 250 مایل دورتر، موشک های آمریکایی روی یک منطقه مسکونی در لامِرد فرود آمدند و در پی آن نیز، 21 غیرنظامی، از جمله پنج کودک، جان باختند(شهید شدند.)

نه کاخ سفید و نه پنتاگون تاکنون به طور علنی مسئولیت هیچکدام از این حوادث را نپذیرفته اند؛ هرچند طبق گزارش ها، نتایج یک بررسی داخلی تایید کرده که مدرسه میناب با یک موشک آمریکایی هدف قرار گرفته است. یک هیات مستقل بین المللی حقیقت یاب نیز اعلام کرد که دلایلی منطقی وجود دارد که به این باور برسیم که ایالات متحده با انجام حملات کور که به کشته یا زخمی شدن غیرنظامیان یا آسیب دیدن اماکن غیرنظامی انجامیده، مرتکب جنایت جنگی شده است.

حملات (به ادعای نگارنده) اشتباه و انکار رسمی، در آنچه آمریکا جنگ جهانی علیه تروریسم می خواند، به امری معمول تبدیل شده اند؛ جنگی که با استفاده از سلاح های (به اصطلاح) نقطه زن و دقیق و توسط نیروهای نظامی مستقر در فاصله ای دور و اغلب بر اساس اطلاعات ناقص انجام می شود. افزون بر این، دولت ترامپ در ایران، از هدف گیری دوکاربردی و حملات هوایی دو ضرب نیز استفاده کرده که خطر برای غیرنظامیان را افزایش داده و زیرساخت های غیرنظامی را ویران کرده است.

این قربانیان غیرنظامی در حملات هوایی و خسارات ناشی از اصابت به بیمارستان ها، مراکز خدمات پزشکی اورژانسی، مدارس ابتدایی، دانشگاه ها، تاسیسات آب شیرین کن، نیروگاه ها، فرودگاه های غیرنظامی، اماکن مذهبی، اماکن ثبت شده در فهرست میراث جهانی یونسکو و تعداد بی شماری از مناطق مسکونی پرتراکم جان باخته اند.

ریسپانسیبل استیت کرافت که به عنوان بازوی رسانه ای اندیشکده کویینسی فعالیت می کند، در ادامه می نویسد: برای درک اینکه چرا همچنان افراد بی گناه زیر بمباران آمریکا کشته می شوند، با عصمت خان ، روزنامه نگار نیویورک تایمز، گفت وگو کرده ایم؛ روزنامه نگاری که آثار و تحقیقاتش، که جایزه پولیتزر را نیز برای او به ارمغان آورده، الگوهای مرگبار ناکارآمدی و سیستمی مبتنی بر مخفی کاری و مصونیت از پاسخگویی را در جنگ های هوایی آمریکا افشا کرده است.

*در جریان شدیدترین مقطع بمباران ایران توسط آمریکا، آیا به همان الگوهایی پی بردید که در تحقیقات قبلی خود کشف کرده بودید؟

بله، بارها و بارها. یکی از بزرگ ترین آنها، عدم تمییز غیرنظامیان بود. اساسا تشخیص درست تفاوت میان غیرنظامیان و نیروهای رزمی انتظار می رود که یکی از ارکان اصلی فرایند هدف گیری باشد.

آمریکا در همان روز نخست، مدرسه دخترانه ای را در ایران هدف قرار داد. گزارش های اولیه حاکی از آن بود که ارتش از اطلاعات ضعیف یا منسوخ استفاده کرده، زحمت بررسی شواهد در منابع قابل دسترس عموم را به خود نداده و در نتیجه در شناسایی غیرنظامیان ناکام بوده است. اینها همه مسائلی بود که در تحقیقاتم بارها و بارها دیدم. براساس تحقیقات من، ناتوانی در شناسایی هدف، عامل حدود یک -سوم قربانیان غیرنظامی بوده است.

آمریکا همین ماه، یعنی اول سپتامبر، یک مراسم عروسی را هدف قرار داد. بارها شاهد چنین اتفاقی بوده ام و اغلب علت آن سوگیری تاییدی بوده است؛ بدان معنا که از پیش این تصور وجود داشته که تقریبا هر چیزی می تواند، حتی یک رفتار کاملا عادی، هدف نظامی باشد. به عنوان نمونه، باز کردن یک دروازه به عنوان یکی از تاکتیک های داعش تلقی خواهد شد.

**نظرتان درباره اتکای بیش از حد به هوش مصنوعی چیست؟

استفاده از هوش مصنوعی در هر شکلی از فرایند هدف گیری، به معنای استفاده از مجموعه داده ای است که از ابتدا ناقص بوده و مشکل داشته است؛ حتی اگر یک عامل انسانی آن را بررسی و تایید کند. نتیجه، شکل گیری سیستمی است که در آن مصونیت از پاسخگویی وجود دارد. و آیا زمانی که این (به اصطلاح) اشتباهات بارها و بارها تکرار می شوند و بدون رسیدگی رها می شوند، واقعا می توان آنها را اشتباه نامید؟

**درباره شفافیت و پاسخگویی، تصمیم پیت هگست، وزیر جنگ آمریکا، برای حذف دفتر کاهش آسیب به غیرنظامیان در پنتاگون را چگونه ارزیابی می کنید؟

- البته که این تصمیم به مشکل دامن می زند. آن دفتر در بررسی ارزیابی های مربوط به قربانیان غیرنظامی نقش داشت، عمدتا به این دلیل که بخش های دیگر پنتاگون با کمبود شدید نیروی انسانی مواجه بودند. بنابراین حتی پس از تضعیف و کوچک شدن این دفتر، باز هم در این زمینه کمک می کرد. حتی پیش از جنگ ایران، در جریان بمباران یمن در سال 2025، آمریکا انتشار داده های رهگیری حملات که به طور معمول در اختیار عموم قرار می گرفت را متوقف کرد. بنابراین، هم شفافیت کمتر شده و هم تعداد افرادی که برای ارزیابی آسیب های واردشده به غیرنظامیان، صلاحیت و آموزش لازم را دارند، کاهش یافته است.

**بیایید راجع به استفاده از سلاح های جدید صحبت کنیم. برای مثال، در همان روزی که دختران مدرسه میناب کشته شدند(به شهادت رسیدند)، موشک های حمله دقیق موسوم به PrSM ، طبق گزارشی که شما به همراه همکارانتان در نیویورک تایمز نوشتید، 21 غیرنظامی را در لامرد ایران کشتند. این سلاح پیش از آن هرگز در میدان نبرد استفاده نشده بود. پنتاگون همیشه مدعی است که غیرنظامیان را هدف قرار نمی دهد. اما موشکی که در بالای هدف منفجر می شود و 1800 ساچمه تنگستنی را در همه جهات پخش می کند، برای آن طراحی شده که تعداد افرادی که می کشد، بیشتر و بیشتر باشد!

نام موشک حمله دقیق طنزآمیز است، چون این موشک ساچمه های تنگستنی به اطراف پخش می کند. گاهی اوقات برای سلاح ها عامدانه نام هایی گمراه کننده انتخاب می شود؛ اسم هایی که هنگام استفاده از آنها به شما احساس اطمینان، وضوح یا آرامش می دهند. این موشک برای نخستین بار در میدان نبرد مورد استفاده قرار گرفت. می دانیم در لامرد چه اتفاقی افتاد، چون به طور اتفاقی یک دوربین مداربسته از بالای یکی از ساختمان ها وجود داشت که لحظه اصابت موشک را ثبت کرده بود؛ اتفاقی که بسیار نادر است.

آنها دقیقا چه چیزی را می خواستند هدف قرار دهند و چه اتفاقی افتاد؟ پاسخ این پرسش ها را نداریم. پنتاگون تحقیقات خود را منتشر نکرده است. در واقع، وقتی تیم تحقیقات تصویری تایمز این موشک را آمریکایی شناسایی کرد، ارتش آمریکا تلاش کرد تا این تصور را ایجاد کند که ایران مسئول این حمله بوده است. این حقیقت نداشت. یک دروغ عمدی بود. افزون بر این، درباره استفاده از یک سلاح آزمایش نشده که به گفته منابع من، ضریب خطای بالایی دارد، هیچ شفافیتی وجود ندارد. ارتش آمریکا به تازگی قراردادی 1.2 میلیارد دلاری به شرکت لاکهید مارتین اعطا کرده که شامل تولید موشک های بیشتری از نوع PrSM است.

**پنتاگون بعضا اذعان کرده که زیرساخت های غیرنظامی را در ایران هدف قرار داده، اما این اقرار را تحت عنوان دوکاربردی توجیه می کند؛ یعنی تاسیسات مورد حمله، ممکن است کاربرد نظامی هم داشته باشند.

طبق قوانین جنگ و اصول حفاظت از غیرنظامیان، اماکن غیرنظامی از جمله بیمارستان ها یا زیرساخت های حیاتی نباید هدف حمله قرار بگیرند. مفهوم هدف گیری دوکاربردی در جریان جنگ خلیج فارس پدیدار شد. این مفهوم را آمریکا ابداع و اسراییل آن را تبلیغ کرد. هر دو(واشنگتن و تل آویو) در زمینه هدف گیری دوکاربردی روایت خود را خیلی خوب پیش برده اند و در یک محیط شهری پرتراکم، می توان از این دکترین تقریبا علیه هر چیزی استفاده کرد. این یک بحران واقعی است. اگر همین رویکرد در داخل آمریکا و با همان معیاری که آمریکا در سایر نقاط جهان به کار می گیرد، اجرا می شد، به عنوان مثال یک برج که شرکت های ارائه دهنده خدمات به دولت آمریکا در آن فعالیت می کنند، می توانست به عنوان هدف نظامی تلقی شود و ساختمان هدف قرار گیرد.

**به نظر می رسد که این رویکرد بهانه ای برای نابودی هرچه بیشتر زیرساخت های غیرنظامی است.

رییس جمهوری آمریکا آشکارا گفته بود هدف، نابودی ایران است؛ بنابراین حتی تظاهر به رعایت به اصطلاح دکترین هدف گیری دوکاربردی نیز در اینجا محلی از اعراب ندارد.

**تحقیقی که نشریه نیو لاینز انجام داده است، نشان می دهد که آمریکا در ایران از حملات موسوم به دو ضرب نیز استفاده کرده است. ظاهرا این حملات هم برای آسیب رساندن به غیرنظامیان طراحی شده اند.

حملات دو ضرب غالبا زمانی رخ می دهند که امدادگران تلاش می کنند خود را به مجروحان حمله هوایی اولیه برسانند. من در تمام جنگ هایی که درباره آنها تحقیق کرده ام، شاهد چنین حملاتی بوده ام. برای این حملات به طور معمول دو توجیه اصلی را می شنوید. ارتش مدعی می شود افرادی که به سمت محل بمباران در حال حرکت بودند، نیروهای امدادی نبوده اند، بلکه شبه نظامیانی بوده اند که برای کمک به همرزم های خود به محل اصابت وارد می شدند.

توجیه دیگر این است که ارتش ادعا می کند هدف در ابری از دود پنهان شده بود؛ بنابراین چون به نظر می رسد هدف در حمله نخست آسیب ندیده، آن را برای بار دوم مورد اصابت قرار داده اند.

موارد بسیار زیادی وجود دارد که در آنها نیروهای حمله کننده، افرادی که برای نجات دیگران خود را به محل حادثه می رساندند را به عنوان نیروهای رزمی طبقه بندی کرده اند. کار به جایی رسید که مردم محلی به دیگران می گفتند برای نجات مجروحان تلاش نکنند. جوانی را می شناسم که می خواست خود را به پدرش برساند، اما مانع او شدند. او سوختن پدرش تا سرحد مرگ بود را نظاره کرد چون اگر جلو می رفت، خودش نیز کشته می شد.

در موصل عراق. موارد زیادی وجود داشته که ادعای رسمی مبنی بر اینکه فردی عضو داعش بوده یا به حماس تعلق داشته، اما پس از بررسی تصاویر نظارتی، کاملا آن را فریبکارانه یافته ام. برای مثال، در غزه ویدئوهایی از حملات دو ضرب دیده ام که در آنها به وضوح کودکی مجروح را می بینید، سپس افرادی برای کمک به آن کودک می آیند و بعد حمله هوایی دیگری انجام می شود.

همان طور که گزارش کرده اید، یکی از مزایای ادعایی اتکا به حملات هوایی به اصطلاح دقیق این است که آمریکا می تواند دشمنان خود را بدون اعزام نیروهای زمینی از بین ببرد. اما وعده جنگ های تمیز و کنترل شده ، یک دروغ بود.

آمریکا هزینه انسانی جنگ هایش را به نیروهای هم پیمان مستقر در میدان یا به جمعیت بومی و غیرنظامی منتقل کرده است. برای برخی افراد در آمریکا، به ویژه سیاست گذاران، این وضعیت بی دردسر و به اصطلاح کار راه بینداز محسوب می شود، زیرا هزینه سیاسی جنگ کاهش یافته است. به لحاظ تاریخی، کشته شدن سربازان آمریکایی یکی از عوامل اصلی شکل گیری جنبش های ضدجنگ و مطالبه پاسخگویی بوده است.

اما معتقدم شرایط، به ویژه در میان نسل های جوان تر آمریکا، در حال تغییر است. نسل های جوان تر که می بینند غیرنظامیان خارجی کشته و معلول می شوند، به قتل می رسند و قتل عام می شوند و در غزه کودکانی را می بینند که در بالاترین نرخ های ثبت شده در جهان، قطع عضو و معلول شده اند، دیگر آنها را صرفا خارجی و بیگانه نمی بینند. آنها این افراد را انسان هایی مانند خودشان، شما و من می دانند.

این یعنی تفاوت و همین تفاوت یک محدودیت سیاسی ایجاد می کند. این وضعیت به سازمان دهی، فعالیت های مدنی و نارضایتی گسترده در میان مردم آمریکا منجر شده است؛ نه فقط درباره جنگ هایی که آمریکا به راه می اندازد، بلکه درباره کشورهایی که آمریکا به آنها سلاح می فروشد و امکان ادامه چنین جنگ هایی را برایشان فراهم می کند. هزینه ای که غیرنظامیان خارجی متحمل می شوند، چیزی نیست که بتوانید آن را مخفی کنید.