به نقل از روزنامه جوان ، کلیپ هایی از این دست، البته به سرعت دیده و بازنشر می شوند، چرا که روایت معلمی که به دلیل حقوق پایین از شغلش استعفا کرده با تصویری که سال هاست از مشکلات معیشتی فرهنگیان در ذهن جامعه شکل گرفته، به راحتی پیوند می خورد. اما میان یک کلیپ و آنچه واقعاً در آموزش وپرورش می گذرد، فاصله ای است که نمی شود با هیاهوی شبکه های اجتماعی آن را نادیده گرفت.

پیگیری های انجام شده درباره برخی از این افراد، دست کم تصویری متفاوت از آن چیزی به دست می دهد که در فضای رسانه ای ساخته شده است؛ بنابراین اینکه همه این موارد را بی درنگ ذیل عنوان استعفای معلمان به دلیل حقوق پایین قرار دهیم، با واقعیت موجود فاصله دارد. درباره برخی افراد نیز اساساً باید ابتدا روشن شود که آیا عنوان معلم بر آنها صدق می کند یا خیر. البته همین جا باید ایستاد و تأکید کرد که این موارد نیازمند بررسی رسمی و دقیق است و نمی توان با همان شتابی که یک کلیپ منتشر می شود، درباره افراد قضاوت کرد.

اما آنچه در این میان بیش از خود کلیپ ها اهمیت دارد، خطایی است که ممکن است در روایت ما از معلم ایرانی شکل بگیرد. معلمی که سال ها با تبعیض، دشواری معیشت و گلایه از نظام پرداخت دست وپنجه نرم کرده، در تمام این سال ها کلاس درسش را به حال خود رها نکرده است؛ نه کرونا او را از دانش آموزش جدا کرد و نه روزهای سخت جنگ. مدرسه تعطیل شد، اما معلم نایستاد؛ راهی پیدا کرد، کلاس را به خانه برد، آموزش را ادامه داد و باز هم پای کار ماند. اینها را نباید به سادگی کنار هم گذاشت و بعد با چند کلیپ، تصویری ساخت که گویی معلم ایرانی در آستانه رها کردن مدرسه و شغل خود ایستاده است.

معلم البته حق دارد ناراضی باشد. حق دارد از حقوقش بگوید. از تبعیض در پرداخت گلایه کند و درباره منزلت و شرایط زندگی خود مطالبه داشته باشد. اتفاقاً باید هم داشته باشد. مسئله معیشت معلم، با چند تکذیب و چند آمار حل نمی شود و اگر مطالبه ای واقعی در میان است، باید شنیده و برای آن پاسخ پیدا شود. اما درست به همین دلیل نباید اجازه داد یک مطالبه واقعی، دستمایه ساختن یک روایت غیرواقعی شود. نمی شود رنج معلم را انکار کرد و نمی شود نجابت او را نیز به حساب رضایتش گذاشت.

این میان، دستگاه های متولی بیش از همه وظیفه دارند که میدان را از ابهام بیرون بیاورند. اگر استعفاهایی رخ داده، آمار دقیق آن اعلام شود؛ روشن شود چه تعداد از استعفاها قطعی شده، افراد چه نوع رابطه استخدامی داشته اند، علت استعفا چه بوده و اساساً چند نفر از این افراد معلم بوده اند. وقتی واقعیت روشن باشد، دیگر چند کلیپ نمی تواند جای یک واقعیت آماری را بگیرد.

رسانه نیز اگر قرار است درباره معلم بنویسد، باید میان مطالبه و هیاهو فرق بگذارد. دفاع از معلم به این نیست که هر کلیپی را باور کنیم و نقد وضعیت آموزش وپرورش هم به این نیست که هر روایت منتشرشده ای را به عنوان واقعیت بپذیریم. معلم ایرانی را باید با همه واقعیتش دید؛ هم با گلایه هایش، هم با مطالباتش و هم با همان متانت و نجابتی که سال هاست در کلاس درس ایستاده است.