بعد از بازگشت تیم ملی از جام جهانی، امیر قلعه نویی هنوز در برابر خبرنگاران آزاد و مستقل جواب نداده است. یکی، دو مصاحبه تلویزیونی پر از تعارف و تملق از او داشتیم و تمام. در شرایطی که خیلی ها در وضعیت مشابه و حتی بهتر از سمت خود استعفا دادند، امیر پاداش نجومی عجیبی دریافت کرده و غیر از این، خواهان تمجیدهای ویژه هم هست! در همین راستا، سرمربی تیم ملی در جلسه ستاد کمیته فرهنگی جام جهانی 2026 حاضر شده و حرف هایی زده که حقیقتا جای شگفتی دارد. بخشی از فرازهای اظهارات قلعه نویی را همراه با نقد هر بخش بخوانید.

نقل: خیلی خوشحال هستیم در جام جهانی کاری کردیم دنیا متوجه مظلومیت و اقتدار ایران شد. این مهم ترین کاری بود که انجام دادیم. خدا پرچم مظلومیت و اقتدار ایران را در دست فوتبالیست ها داد؛ فوتبالیست هایی که شرمنده شان هستم. آنها جوانانی بودند که خوب و مخلص بودند و با همه سختی ها پای کار ایستادند. شما نبودید که ببینید بازیکنان چگونه ایثار کردند.

نقد: حقیقتا متوجه نمی شویم معنی این حرف ها چیست؟ ایران مثل 47 تیم دیگر حاضر در این مسابقات بازی کرد و خلاص. این حرف های کلی غیرمصداقی گنگ، بیشتر شبیه شعارهای خوشایند برای جریان رسمی به نظر می رسد؛ فاکتورهایی که ساخته می شود تا احیانا هزینه های گذشته را توجیه و بودجه های آینده را تمهید کند. کاش از شعار فاصله بگیریم و قدری فنی حرف بزنیم.

نقل: در شرایط سخت در جام جهانی حضور پیدا کردیم، اما میکروفون دست افرادی است که در زمان جنگ برنامه شان را تعطیل کردند و به غار رفتند و در جام جهانی پیدایشان شد. سوالم از مسوولان این است که این آدم ها که در شرایط جنگ در غار بودند چطور به آنها تریبون دادید که هر روز تیم ملی را بزنند و نابود کنند؟

نقد: خب روشن است که اینجا امیر قلعه نویی دارد به عادل فردوسی پور طعنه می زند. این اظهارات، از جهات مختلف ایراد دارد و به شدت زیر سوال است. باور کردنی نیست که سرمربی تیم ملی با توسل به مسوولان خواهان ساکت کردن رسانه ها باشد. این آنقدر اقدام ناپسندی است که نوشتن در نکوهش آن، کاری بی فایده و توضیح واضحات به شمار می آید. از سوی دیگر به جرات می توان گفت دست کم شخص فردوسی پور مماشات بسیار زیادی با تیم ملی داشت و حتی نیمی از حق مطلب نقد را ادا نکرد. واقعیت آن است که نسخه میانسالی عادل با دوران جوانی او فاصله بسیاری دارد و نمی توان باور کرد آقایان همین ورژن بی خطر را هم برنمی تابند. از همه عجیب تر اما این است که قلعه نویی فراموش می کند در دوران جنگ، اینترنت قطع بود و منتقدانش به قول او چاره ای جز رفتن به غار نداشتند! در غیر این صورت قرار بود با چی و برای کی برنامه بسازند؟

نقل: در سال 2007 در جام ملت ها در ضربات پنالتی تیمم باخت و حذف شد و ما را دادگاهی کردند و بعد از آن هم آدم های همین آقایان آمدند در همان مرحله در ضربات پنالتی حذف شدند اما قهرمان ملی شدند. تعجب من از حاکمیت و دولتمردان این است که چطور به این آدم ها تریبون می دهند.

نقد: قلعه نویی قصه سال 2007 را از همان سال 2007 تا به حال بیش از 2007 بار گفته و در موردش بحث شده. حقیقتا خسته ایم از دست این تفکر زندانی گذشته.

نقل: سوال من این است چطور مردم تیم ملی را دوست نداشتند درحالی که همه رستوران ها و همه سینماها پر بود و بازی های ما جزو پربیننده ترین بازی ها شد و 6 میلیارد نفر اخبار ایران را پیگیری می کردند.

نقد: دو بازی از سه بازی ایران در جام جهانی، در ساعات 4:30 و 6:30 صبح برگزار می شد که طبیعتا رستوران ها تعطیل بودند، مگر این که امیرخان ترافیک احتمالی در طباخی ها را به عنوان سند محبوبیت تیم ملی لحاظ کرده باشند! همچنین منابع رسمی، کل آمار حاضران در سینماهای سراسر کشور در زمان بازی ایران و بلژیک را 32 هزار نفر اعلام کردند. در مورد آن عدد 6 میلیارد دنبال کننده اخبار ایران در جام جهانی هم نظری نداریم!

نقل: بعضی از دوستان با حسادت می گویند جوانگرایی؛ تیم ملی جای جوانگرایی نیست، جای تغییر نسل است. آنهایی که این حرف ها را می زنند یا مطالعه ندارند، یا در فوتبال نبودند.

نقد: خب البته درک تفاوت های جوانگرایی با تغییر نسل در توان ما نیست، اما خیلی خوب به یاد داریم وقتی تیم ملی با کارلوس کی روش پیرترین تیم جام جهانی 2022 شد، همین آقای قلعه نویی تندترین انتقادات را از او انجام داد و گفت چنین اتفاقی برای فوتبال ما زشت است. ظاهرا آن زمان برخلاف امروز، تیم ملی جای جوانگرایی بوده!

نقل: ساعت همه جا نشانه نظم و انضباط و وقت شناسی است. اگر یک مربی کت شلوار می پوشد باید بگویند لباس شیک پوشیده و در حد سرمربی است، اگر یقه ام را باز می کردم و زنجیر طلا می انداختم آدم خوبی بودم.

نقد: ساعت حتما چیز خوبی است، البته اگر در تک تک عکس ها آن طور گل درشت توی چشم مخاطب فرو نرفته باشد!

نقل: سعید الهویی یکی از باسوادترین افراد فوتبال و ورزش است. او گفت چند برنامه داشتیم که شروع کردند به لوده بازی و مسخره بازی. سال های آینده درباره کاری که ما کردیم صحبت خواهند کرد، که چه کار بزرگی انجام دادیم.

نقد: واقعا اینها بدون شرح است. انتظار نداشته باشید بتوانیم چیزی روی این جملات بنویسیم. در توان مان نیست!