احسان رهسپار در یادداشتی نوشت: به فاصله 3 ماه مشخص شد که نهاد مدعی تنظیم گری یا همان معاون مستقیم صدا و سیما، عامل اصلی اختلال در جامعه است؛ سمّ مهلکی که رهبری معظم نیز بارها در پیامهای گوناگون بر پرهیز از آن در این شرایط کشور تاکید داشتند.

چطور می شود رسانه مدعی ملی بودن، هیچ درکی از ملیت و میهن پرستی و اجماع عمومی نداشته باشد و به خودش حق بدهد اینگونه کشور را به مخاطره بیندازد و بعد از حل بحران، عقب نشینی کند و هیچکسی هم با او کاری نداشته باشد؟

درست شب عید امسال بدنام توقیف شد، داستان سرایی های ساترا برای علل توقیف را فراموش نکردیم؛ برهم زننده شکوه ملی، ایجاد شکاف و دودستگی در جامعه، تضعیف توان نظامی و مقاومت و…! کمی بعد، سریال با همراهی قوه عاقله قضاییه، رفع توقیف و منتشر شد؛ 3 ماه هم از انتشار سریال گذشت، هیچ اتفاقی نیافتاد؛ جز اینکه نظام مظلوم، هزینه حسادت ساترا و رقابتش با پلتفرم ها را در ابعاد جهانی پرداخت کرد.

کمی جلوتر، ساترا با همان بازی نخ نماشده مجوز و محتوا، سریال کوری را توقیف کرد و با همان سناریوی دستمالی شده و مظلوم نماییِ صیانت از مخاطب، دوباره برای مجموعه فرهنگی کشور هزینه سازی کرد، در حالی که دوماه بعد کوری هم منتشر شد؛ بازهم با عقلانیت آقای قاضی!

اتفاقا هم بدنام هم کوری هر دو سریال هایی پرمخاطب و مربوط به زندگی روزمره مردم هستند؛ اولی در مذمت ریاکاری و فساد است و دومی روایت تلخ اطراف ما؛ داستان مصرف مشروبات الکلی تقلبی که دیگر سرگرمی صرف نیست؛ خودکشی خاموش است!

حال سوال اساسی اینجاست: ساترا چه پاسخی برای این رفتار کودکانه و هزینه ساز دارد؟ اصلا چرا ساترا تعطیل نمی شود؟ این معاونت سیما چرا در داخل تلویزیون فعالیت نمی کند تا مراقب بهداشت روانی مردم باشد؟ چرا دوست دارد به همه ابعاد زندگی دیجیتال مردم دست درازی کند؟ اصلا چرا ساترا شبیه جبهه پایداری دوست دارد با روان و راحتی مردم بازی کند و جز فیلترینگ و صیانت، کار دیگری بلد نیست؟ چرا هزینه این جهل و جهالت را باید حاکمیت پرداخت کند و تا کی قرار است این چرخه معیوب تکرار شود؟ خودشان از این همه بی اعتبارشدن خسته نشدند؟