به نقل از همشهری آنلاین، مریم شیرافکن: شاید موفقیت واقعی این نباشد که زندگی تان از دور شگفت انگیز به نظر برسد؛ شاید این باشد که از نزدیک، از زندگی خودتان راضی باشید. اما یک سؤال مهم وجود دارد: اگر زندگی آرامی داشته باشیم، آیا واقعاً از زندگی عقب مانده ایم؟

شاید نه.

گاهی رسیدن به جایی که هر روزتان تقریباً شبیه روز قبل است، نه نشانه شکست، بلکه نشانه این است که بالاخره چیزی را پیدا کرده اید که برایتان ارزش دارد.

ما اغلب شلوغ بودن را با مهم بودن اشتباه می گیریم.

جلسه های بیشتر، تماس های بیشتر، مهمانی های بیشتر، پروژه های بیشتر و حتی خستگی بیشتر، گاهی به ما احساس موفقیت می دهند. انگار اگر دائماً در حال دویدن نباشیم، از دیگران عقب افتاده ایم.

اما زندگی سالم الزاماً پرسروصدا نیست.

ممکن است موفقیت برای یک نفر این باشد که صاحب یک شرکت بزرگ شود و برای فرد دیگری این باشد که صبح با آرامش از خواب بیدار شود، چند ساعت کار کند، ورزش کند، با خانواده اش وقت بگذراند و شب بدون اضطراب بخوابد.

موفقیت یک تعریف جهانی ندارد.

از کودکی به ما گفته می شود که باید موفق شویم. اما کمتر کسی می پرسد: موفقیت از نظر خودت یعنی چه؟

فیلم ها، تبلیغات، شبکه های اجتماعی و حتی اطرافیان، تصویری خاص از زندگی ایده آل به ما می دهند؛ خانه بزرگ، ماشین گران قیمت، شغل پرزرق وبرق، سفرهای مداوم و زندگی اجتماعی شلوغ.

بعد ممکن است سال ها برای رسیدن به همان تصویر تلاش کنیم، بدون اینکه یک بار از خودمان بپرسیم:

اصلاً من این زندگی را می خواهم؟

گاهی بزرگ شدن یعنی فهمیدن اینکه رؤیایی که در 20سالگی داشتیم، الزاماً رؤیای امروز ما نیست.

تصور کنید دیگر مجبور نیستید دائماً خودتان را ثابت کنید.

لازم نیست همه بدانند کجا هستید، چه می خرید، چقدر درآمد دارید یا با چه کسانی رفت وآمد می کنید.

به اندازه کافی کار می کنید، ورزش می کنید، غذا می خورید، کتاب می خوانید، با آدم های مورد علاقه تان وقت می گذرانید و برای آینده تان برنامه دارید.

از بیرون شاید زندگی تان خیلی هیجان انگیز به نظر نرسد.

اما در درونتان احساس امنیت و رضایت دارید.

این آرامش، چیزی نیست که بتوان آن را با پول خرید.

یک سوءتفاهم مهم وجود دارد: آرام زندگی کردن با بی هدف زندگی کردن فرق دارد.

آدمی که زندگی آرامی دارد، می تواند بسیار جاه طلب باشد؛ اما جاه طلبی او الزاماً برای نمایش دادن نیست.

ممکن است بخواهد بدن سالم تری داشته باشد، کتاب بنویسد، کسب وکارش را بهتر کند، رابطه خوبی بسازد یا از نظر مالی مستقل شود.

تفاوت اینجاست که دیگر برای رسیدن به هدف، حاضر نیست تمام آرامش زندگی اش را قربانی کند.

در دنیایی که همه عجله دارند، داشتن چند ساعت زمان بدون برنامه می تواند یک ثروت واقعی باشد.

ما آن قدر به پر کردن تقویم خودمان عادت کرده ایم که گاهی فراموش می کنیم انسان برای زندگی کردن به فضای خالی هم احتیاج دارد.

یکی از نشانه های بلوغ این است که دیگر تمام تصمیم های زندگی را بر اساس نگاه دیگران نمی گیریم.

ممکن است شغلی را انتخاب کنید که عنوان پرزرق وبرقی ندارد اما دوستش دارید.

ممکن است به جای مهمانی های زیاد، یک شب آرام در خانه را ترجیح دهید.

ممکن است به جای خریدن چیزهای بیشتر، برای آزادی مالی خودتان پس انداز کنید.

و ممکن است دیگر برای اثبات اینکه موفق هستید نیازی به نمایش موفقیتتان نداشته باشید.

وقتی زندگی برای خودتان ساخته شده باشد، نظر دیگران اهمیت کمتری پیدا می کند.

در نهایت، شاید موفقیت این نباشد که وقتی وارد اتاقی می شوید همه متوجه شما شوند.

شاید موفقیت این باشد که وقتی شب به خانه برمی گردید، از زندگی ای که ساخته اید احساس رضایت کنید.

بدن سالم، ذهن آرام، چند رابطه واقعی، کاری که برایتان معنا دارد و آزادی اینکه لازم نباشد هر روز نقش بازی کنید.

زندگی آرام ممکن است در اینستاگرام چندان جذاب به نظر نرسد.

اما شاید بعد از سال ها تلاش، چیزی که واقعاً دنبالش بوده ایم همین بوده است:

نه یک زندگی پرسروصدا؛ بلکه زندگی ای که واقعاً دوست داریم در آن زندگی کنیم.