گوهر خیراندیش با انتشار این ویدیو نوشت:

اکبر جان…

امروز، روز تولد توست…

و من به جای تبریک گفتن، نشسته ام و به صدایت، به خاطره هایت و به این تصویر عزیز نگاه می کنم.

چه بسیار نقش ها که بازی کردی و در هر کدام، گوشه ای تازه از توانایی و نبوغت را به ما نشان دادی؛ اما برای من، تو فقط آن هنرمند بزرگ و بازیگرِ درخشان نبودی… تو اکبرِ دوست داشتنیِ این سال های من بودی.

چند ماه پیش، بیشتر به خانه ی هم رفت وآمد داشتیم؛ نشستیم، گفتیم، خندیدیم و خاطره ساختیم…

و حالا همین خاطره های تازه، نبودنت را برایم سخت تر و باور نکردنی تر کرده اند.

در این ویدئو، در خانه ی ما نشسته ای و با همان دلِ مهربانت، از دوست داشتن، از قضاوت نکردنِ یکدیگر و از قدر دانستنِ آدم ها حرف می زنی؛ حرف هایی که امروز، بیشتر از همیشه به دلم می نشینند.

تو در خانه ی دوست و رفیقت، جمشید اسماعیل خانی، نشسته بودی؛ همان جمشیدی که دوستت داشت، با تو همسفر شده بود و برای پهلوانی، اخلاق و مردانگی ات شعر سروده بود.

آن روز که در خانه ی ما نشسته بودی و این حرف ها را می زدی، هیچ وقت فکر نمی کردم به بیمارستان بروی و دیگر به خانه برنگردی.

هیچ وقت فکر نمی کردم همین صدا و همین تصویر، روزی برای من به یکی از عزیزترین و دردناک ترین یادگارهای تو تبدیل شود.

کاش می دانستم آن دیدارها، آخرین دیدارهای ماست.

شاید آن وقت بیشتر نگاهت می کردم، بیشتر گوش می دادم و بیشتر قدرِ بودنت را می دانستم.