به گزارش ورزش سه، دوران لیونل مسی در تیم ملی آرژانتین به پایان رسیده و آلبی‌سلسته با یکی از مهم‌ترین نقاط عطف تاریخ معاصر خود روبرو شده است. جدایی کاپیتانی که سال‌ها پرچم‌دار این تیم بود، تاثیری به مراتب فراتر از ایجاد شدن یک جای خالی در ترکیب خواهد داشت. آرژانتین باید از نقطه صفر درباره رهبرانش، ساختار رختکن و حتی آینده سرمربی‌ای تصمیم بگیرد که نامش با موفق‌ترین دوره تاریخ آرژانتین گره خورده است.

لئاندرو پاردس، یکی از بازیکنانی که سال‌ها در کنار مسی در رختکن آرژانتین حضور داشت و از صمیمی‌ترین رفقای لئو بود، وضعیت را خیلی صریح و روشن توصیف کرده است: "ما در این روندی که طی کردیم توانستیم گروهی فوق‌العاده از بازیکنان و انسان‌ها بسازیم و در این گروه، رهبر ما لئو بود. او دیگر نیست و به همین دلیل کار بسیار سخت خواهد شد."

این جمله آخر حرفهای پاردس احتمالا بهترین تصویری است که می‌شود از شرایط فعلی تیم ملی آرژانتین به دست آورد. مسئله فقط پیدا کردن جانشین شماره ۱۰ افسانه‌ای نیست؛ مسئله این است که تیمی که در گذر سال‌ها شکل گرفت و به قهرمانی در کوپا آمریکا و جام جهانی رسید، بدون مهم‌ترین شخصیت گروه چطور ادامه خواهد داد.

* سه ژنرال رفتند، دو فرمانده مرددند

وقتی آنخل دی‌ماریا بعد از کوپا آمریکا ۲۰۲۴ خداحافظی کرد، نیکلاس اوتامندی هم اعلام کرد که دوران حضورش در تیم ملی پس از جام جهانی ۲۰۲۶ به پایان رسیده است. حالا مسی هم از آلبی‌سلسته کنار رفته و سه نفر از مهم‌ترین چهره‌های نسل طلایی، دیگر در رختکن حضور ندارند.

در سال‌های گذشته، این سه نفر ستون‌های اصلی رختکن بودند و لئاندرو پاردس و رودریگو دی‌پل به عنوان کادر دوم نقش مهمی در کنار آنها داشتند. هم پاردس و هم دی‌پل آنقدر به مسی نزدیک شده بودند که از آنها به طعنه به عنوان بادیگارد مسی یاد می‌شد. پاردس و دی‌پل دو بازیکنی بودند که در مارس ۲۰۱۹ در اتاق مسی را زدند تا تلاش کنند او بیشتر وارد جمع رهبران تیم‌شان کند. دو بازیکنی که از تماشای مسی در پوسترها و چسباندن عکس‌هایش به دیوار اتاق‌خواب‌شان به حضور در "میز کوچک" رهبران تیم ملی و هم‌نشینی با اسطوره رسیده بودند.

حالا حتی ادامه حضور این دو نفر در تیم ملی هم قطعی نیست.

پاردس باید با اسکالونی درباره آینده‌اش صحبت کند، اما اطرافیانش بیشتر احتمال جدایی او را می‌دهند تا ادامه حضورش. دی‌پل هم هنوز تصمیم نهایی را نگرفته یا اگر گرفته، اعلام نکرده است. او ۳۲ ساله است و پیش خودش فکر می‌کند بهترین روزهایش در تیم ملی سپری شده. در نهایت اسکالونی است که باید او و پاردس را برای ادامه مسیر متقاعد کند، البته اگر همچنان آنها را برای پروژه جدیدش مهم بداند.

جووانی لو سلسو، دیگر بازیکن باتجربه این نسل، هم در همین وضعیت قرار دارد. او در ۳۰ سالگی سرانجام فرصت حضور در جام جهانی را پیدا کرد. یادمان باشد که لوسلسو در جام جهانی ۲۰۱۸ حتی یک دقیقه هم بازی نکرد و جام جهانی ۲۰۲۲ را به دلیل مصدومیت از دست داد. آینده او هم به تصمیم اسکالونی بستگی خواهد داشت.

* رهبران جدید تیم ملی آرژانتین چه کسانی هستند؟

آرژانتین البته قرار نیست در یک خلأ کامل وارد دوره جدید شود. اسکالونی در سال‌های اخیر به‌تدریج زمینه انتقال نسل را فراهم کرده و حالا مجموعه‌ای از بازیکنان باتجربه و جوان در اختیار دارد که دستش را برای چنین روزهایی باز می‌گذارد.

کریستین رومرو، لیساندرو مارتینز، انزو فرناندز، الکسیس مک‌آلیستر، لائوتارو مارتینز و خولین آلوارز، بخشی از هسته‌ای هستند که می‌توانند ستون‌های تیم جدید را تشکیل دهند. در کنار آنها، نیکولاس تاگلیافیکو همچنان یکی از صداهای مورد احترام در رختکن محسوب می‌شود.

البته تاگلیافیکو را شاید نباید به عنوان یکی از رهبران جدید آرژانتین معرفی کنیم چون آینده او هم روشن نیست. تاگلیافیکو قبل‌ترها گفته بود که جام جهانی ۲۰۲۶ احتمالاً آخرین جام جهانی‌اش خواهد بود. با اینحال انتظار می‌رود در آغاز دوران پسا مسی، تاگلیافیکو همچنان بخشی از تیم باشد و به اسکالونی برای عبور از روزهای سخت بدون مسی کمک کند.

در کنار این بازیکنان، نسل بعدی از راه رسیده است؛ نیکو پاز، جولیانو سیمئونه، والنتین بارکو، لئو بالردی، ماکسیمو پرون، آگوستین جای، سانتیاگو بلتران، توماس آراندا، خواکین فریتاس، ماتیا سوله، والنتین کاربونی، الخاندرو گارناچو و فرانکو ماستانتونو، بازیکنانی هستند که اسکالونی در سال‌های اخیر به آنها فرصت داده و حالا می‌توانند بخش مهمی از آینده آلبی‌سلسته باشند.

پس برخلاف شرایطی که آرژانتین پس از جام جهانی ۲۰۱۸ داشت، این بار قرار نیست تیم ملی از دل یک ویرانه دوباره ساخته شود. نسل جدید در کنار قهرمانان و نایب‌قهرمانان جهان شکل گرفته و پرداخته شده و اسکالونی از همین حالا بخشی از انتقال و گذار را آغاز کرده است.

* اما یک سؤال بزرگ‌تر: خود اسکالونی می‌ماند؟

سرنوشت اسکالونی دقیقا همین حالا است که بیش از هر زمان دیگری اهمیت پیدا کرده است. سرمربی آرژانتین پس از شکست ۰-۱ مقابل اسپانیا در فینال، گفته بود تا دسامبر به کارش ادامه خواهد داد و پس از آن با کلودیو تاپیا، رئیس فدراسیون فوتبال آرژانتین، صحبت خواهد کرد: "تا دسامبر ادامه می‌دهم. بعد با رئیس صحبت خواهم کرد. می‌خواهم کمی آرام شوم و برای مدتی یک جا بنشینم و راحت باشم."

این صحبت‌ها که بعد از فینال جام جهانی انجام شد خیلی‌ها را ترساند و حتی این تصور ایجاد شد که اسکالونی پس از پایان قراردادش تیم ملی را ترک خواهد کرد. اما از آن زمان، موضع او تا حدی نرم‌تر شده و نشانه‌ها به ادامه همکاری اشاره می‌کنند و امیدوارکننده هستند.

اسکالونی درباره جایگاهش در تیم ملی گفته است: "جایی که هستم، یک جای رویایی است. روزی که بروم، پشیمان خواهم شد."

این فقط یک جمله معمولی نیست. اسکالونی در تیم ملی احساس راحتی می‌کند و زندگی‌ای را که در کنار خانواده و دور از فشار روزمره فوتبال باشگاهی می‌گذراند، دوست دارد. اسکالونی تعطیلاتش را در مایورکا می‌گذراند و دوچرخه‌سواری یکی از علاقه‌مندی‌های اصلی اوست؛ سبک زندگی‌ای که در صورت پذیرش هدایت یک باشگاه بزرگ، برایش غیرممکن خواهد بود.

به همین دلیل، اطرافیان اسکالونی معتقدند او برای ادامه کار در تیم ملی تمایل دارد؛ هرچند دو چیز باید حل و فصل شود: شرایط اقتصادی قرارداد جدید، از جمله وضعیت کادر فنی او، و توافق بر سر پروژه ورزشی آینده تیم ملی.

* تاپیا باید اسکالونی را نگه دارد

ماندن یا رفتن اسکالونی فقط یک تصمیم فنی ساده نیست. فدراسیون آرژانتین می‌داند که از دست دادن همزمان مسی و سرمربی‌ای که تیم را از یکی از سخت‌ترین دوران‌های تاریخش عبور داده و به قهرمانی جهان رسانده، می‌تواند شوک بزرگی ایجاد کند.

اسکالونی همان مربی‌ای است که پس از شکست و بحران جام جهانی ۲۰۱۸، تیم ملی را از نو ساخت. او تیمی ساخت و پرداخت که توانست کوپا آمریکا، فینالیسیما و جام جهانی را فتح کند و سپس در کوپا آمریکا ۲۰۲۴ یک بار دیگر قهرمان شود و در 2026 هم تا فینال جام جهانی پیش برود. او حالا دوباره باید دست به بازسازی بزند، اما این بار بدون مسی.

و اتفاقاً تجربه قبلی این مربی می‌تواند بزرگ‌ترین برگ برنده آرژانتین باشد. اسکالونی قبلاً نشان داده که چگونه می‌توان یک تیم را پس از پایان یک دوره سخت دوباره ساخت. این نکته هم خیلی مهم است: درصد مهمی از نسل جدید تیم ملی آرژانتین را خود اسکالونی انتخاب و وارد تیم کرده است. برای همین، ادامه همکاری با او می‌تواند به آرژانتین اجازه دهد این دوره گذار را با کمترین شوک پشت سر بگذارد.

* آرژانتین به یک شروع دوباره نیاز دارد

با این حال، حتی اگر اسکالونی بماند، دیگر خبری از تیم سابق، آرژانتینی که به آن عادت داشتیم، نخواهد بود. مسی رفته، اوتامندی رفته و دی‌ماریا قبل از هر دوی آنها خداحافظی کرده است. پاردس و دی‌پل درباره ادامه حضور در تیم ملی تردید دارند و حتی وضعیت آینده بازیکنانی مثل لو سلسو و دیبو مارتینز مشخص نیست. دیبو مارتینز نشانه‌هایی از تمایل به خداحافظی از تیم ملی نشان داده هرچند رکوردهایی وجود دارد که دیبو می‌تواند برای رسیدن به آنها انگیزه داشته باشد. حالا که دیبو با انتقال به چلسی وارد چالش تازه‌ای در فوتبال باشگاهی شده شاید انگیزه بیشتری برای ماجراجویی در تیم ملی پیدا کرده باشد.

بنابراین اسکالونی، اگر بماند، باید همزمان دو کار انجام دهد: ساختن تیمی بدون مسی و تعریف دوباره سلسله‌مراتب رختکن.

این بار دیگر شماره ۱۰ قرار نیست راه‌حل همه مشکلات باشد. آرژانتین باید رهبر جدیدش را پیدا کند، کاپیتان جدیدی انتخاب کند و مشخص کند کدام بازیکنان قرار است بار سنگین یک نسل جدید را بر دوش بکشند.

مسی رفت، اما میراث او باقی مانده است. آزمون بزرگ اسکالونی و آرژانتین این است که آیا می‌توانند بدون مسی، روح تیم قهرمان جهان را حفظ کنند؟