به گزارش پارسینه/ فریماه شیخ الاسلامی//شاید ما با عجله از کنارشان عبور کنیم و به زندگی روزمره مان ادامه دهیم، اما برای آن موجود کوچک، همان چند لحظه می تواند تفاوت میان گرسنگی و سیری، درد و درمان یا حتی مرگ و زندگی باشد.

من همیشه به گربه ها علاقه داشته ام. امروز هم چند گربه دوست داشتنی در زندگی ام حضور دارند دو گربه که در حیاط کافه از آن ها مراقبت می کنم و یکی که در خانه کنار ما زندگی میکند. میوی عزیزم را هم داشتم گربه ای که حضورش برایم پر از خاطره و محبت بود و حالا دیگر در کنارم نیست.

شاید همین تجربه ها باعث شده بیشتر به این فکر کنم که حیوانات برای دوست داشته شدن، به چه چیزهایی نیاز دارند؛ به غذا، امنیت، درمان و مهم تر از همه، به انسان هایی که رنجشان را نادیده نگیرند.

در بسیاری از شهرها و روستاهای ما، سگ ها و گربه های بی سرپرست با مشکلات متعددی روبه رو هستند از گرسنگی و بیماری گرفته تا تصادف، آزار و نبود پناهگاه مناسب.

البته همه شهروندان امکان نگهداری از حیوانات را ندارند و قرار هم نیست چنین انتظاری از همه داشته باشیم. اما میان نگهداری از یک حیوان و بی تفاوت عبور کردن از کنار رنج او، راه های دیگری نیز وجود دارد.

می توانیم در حد توان برای حیوانی آب و غذا فراهم کنیم، در صورت مشاهده حیوان آسیب دیده از دامپزشک یا گروه های امدادی کمک بگیریم و از آزار حیوانات جلوگیری کنیم.

در عین حال، کمک به حیوانات باید آگاهانه و مسئولانه باشد. غذا دادن به تنهایی راه حل کامل نیست؛ کنترل اصولی جمعیت، واکسیناسیون، درمان، عقیم سازی با نظارت دامپزشکی و جلوگیری از رهاسازی حیوانات خانگی نیز اهمیت زیادی دارد.

حیوانات بی سرپرست خودشان انتخاب نکرده اند که در خیابان زندگی کنند. گاهی رها شدن آن ها نتیجه تصمیم انسان هاست و گاهی نیز حاصل زادآوری بدون کنترل و نبود برنامه های مناسب برای مدیریت جمعیتشان.

بنابراین، حل این مسئله هم به مسئولیت پذیری شهروندان نیاز دارد و هم به برنامه ریزی علمی و مستمر نهادهای مسئول.

شهر مهربان، شهری است که رنج موجودات ضعیف تر را می بیند

نحوه رفتار ما با حیوانات، بخشی از فرهنگ اجتماعی ماست. جامعه ای که بتواند با موجودات آسیب پذیر خود مسئولانه رفتار کند، برای کاهش رنج و حفظ کرامت نیز ارزش قائل است.

البته حمایت از حیوانات نباید به نادیده گرفتن نگرانی های بهداشتی، ایمنی شهروندان یا حقوق افرادی منجر شود که از حضور حیوانات در محیط زندگی شان نگران اند. راه حل درست، ایجاد تعادل میان سلامت عمومی، آسایش شهروندان و رفتار انسانی با حیوانات است.

برخوردهای مقطعی و روش های خشونت آمیز، جای برنامه ریزی علمی و پایدار را نمی گیرند. مدیریت اصولی حیوانات بی سرپرست به همکاری شهرداری ها، دامپزشکان، تشکل های حمایت از حیوانات و شهروندان نیاز دارد.

من به عنوان یک خبرنگار از شهرداری ها و سازمان های دامپزشکی انتظار دارم که

برنامه ای شفاف و مستمر برای واکسیناسیون، درمان و عقیم سازی اصولی حیوانات بی سرپرست اجرا کنند.

مراکز مشخصی برای رسیدگی به حیوانات آسیب دیده و بیمار معرفی کنند تا شهروندان بدانند هنگام مشاهده یک حیوان گرفتار یا مجروح با کجا تماس بگیرند.

با مشارکت دامپزشکان و تشکل های معتبر، برنامه های واگذاری مسئولانه و جلوگیری از رهاسازی حیوانات خانگی را گسترش دهند.

درباره شیوه های انسانی و علمی مدیریت جمعیت حیوانات بی سرپرست، اطلاع رسانی کنند و گزارش عملکرد خود را در دسترس عموم قرار دهند.

از شهروندان نیز می خواهیم که در صورت امکان، در حد توان خود کمک کنند، حیوانات خانگی را مسئولانه نگهداری کنند و در صورت مشاهده آزار حیوانات، از مسیرهای قانونی و ایمن موضوع را پیگیری کنند.

حیوانات بی پناه نمی توانند از حقوق و نیازهای خود دفاع کنند این مسئولیت ماست که صدای رنجشان را بشنویم.

قرار نیست همه ما پناهگاه بسازیم یا حیوانی را به خانه بیاوریم. گاهی یک ظرف آب، یک تماس برای کمک به حیوانی مجروح یا جلوگیری از یک رفتار آزاردهنده، قدمی کوچک اما ارزشمند است.

شاید نتوانیم به همه حیوانات بی پناه کمک کنیم، اما می توانیم نگذاریم بی تفاوتی، تنها پاسخی باشد که از جامعه ما دریافت می کنند.